Öyle bakma çünkü ; güzel bahçeli bir ilkokulun penceresinden dünyaya, hayret, hasret ve biraz da bayat bayram şekeri kederiyle bakan, aklı canbaz, yanağı al, sesi çilek aroması bir çocuk oturuyor gözlerinde...
21 Aralık 2010 Salı
16 Aralık 2010 Perşembe
Av Mevsimi
Klasik Türk izleyici mantalitesinde miyim bilmiyorum ama polisiye film şaşırtmalı derim hep. O yüzden de zor beğenirim. Av Mevsimi kadro gereği çook evvelden beklenmeye başlanmıştı tarafımdan. Bu adamlar ne çekse izlerim dersem ucu çok mu açık bırakmış olurum bilemedim ama dedim gayrı. Ayrıca yazı bölük börçük sürceğinden filmi izlememiş olanlar okumaya başlama gafletinde bulunduysa bile vazgeçsin. Ben ettim siz etmeyin.Filmin konusundan bahsetmeye filan gerek yok zaten izlemeyen okumasın dedik ya:) O değilde ben Cem Yılmaz’ın ölceğini önceden öğrenmiştim bir mallık sonucu. Ona rağmen tam o sahnede unuttuğumu fark ettim. Tam şimdi bu sahnede ölcek yapamadım o iyi oldu. Yoksa boku çıkıyor.
En başta değindiğim mevzudan dolayı senaryoyu çok basit buldum. Zaten Battal Bey’in hasta kızını görünce olay koptu, her şey aydınlandı. Cinayetin Battal Bey’le alakalı olduğu zaten ayan beyan ortadaydı. Tekindor’un Şener Şen’i küçümsediği, itin bilmemneresine gönderdiği sahnede ağzının ortasına çakasım geldi. Antropoloji geyiği beni baya güldürdü. Ex doktorun konuşmasını sevdim keşke rolü fazla olaydı diye iç geçirdim. Ezel’de Kenan’ın gençliğini oynayan elemanı görmek de güzeldi. Rıza Kocaoğlu zaten ‘şey, gözlerim maviymiş..’ deyiverdi ya candır.
Bir de tür olarak genelde Ejder Kapanı kıyası yapılmış. İzlemediğimden yorum yapamıyorum ancak Yavuz Turgul’un son filmi Kabadayı’yı getirince akla onu çok daha fazla beğenmiştim diyebilirim.
Yalnız bu ülkede inanılmaz iyi senaryoların harcandığı, daha kötüsü onlarcasının kağıt üstünde kaldığı açık. Bu filmin misli derecede iyileri, gerek yönetmenden, gerek oyuncu kadrosundan, temelde bütçesizlikten yine aynı filmin binde biri gişeyi yakalayamıyor deyip noktayı koyalım.
Etiketler:
Av Mevsimi,
Cem Yılmaz,
Çetin Tekindor,
Okan Yalabık,
Rıza Kocaoğlu,
Sinema,
Şener Şen,
Türk Sineması,
Yavuz Turgul
9 Kasım 2010 Salı
Trekking
Üniversiteyi kazanınca -evet o sene bu sene- kendimi tam da bu şekilde ödüllendirmeyi planlıyorum. Tüm bu sürecin üstüne tahmini yaz sıkıntısının ekleneceği düşünülürse, hayli yıpranıcam. Bi kere zaten bu belirsizlik şimdiden delirtiyor beni. Yoga vb faaliyetlerde pek çekici gelmediğinden bunu deneyebilceğimi düşündüm. Gerçi astral seyahat ilgimi çekmiyor değil ancak henüz o kadar cesur hissetmiyorum.Önceden de değindiğim gibi yürümeyi severim fakat amaçsız olduğu sürece. Trekking de bu bakımdan tam benlik bişey. Yaz sıcağında yapılırsa rahatlatmayı bırakın işkenceye dönüşebilir. Yaz bitimi - sonbahar ideal gibi. Belki de kışa sarkar bilemiyorum ama istiyorum şuan.
Türkiye'nin çok yerinde trekking pankurları mevcut, araştırıyorum da. İş ciddiye binince tabi binerse İstanbul çevresinde karar kılmam muhtemeldir :) İyi iyi güzel bişey ya sevdim. Benden bu kadar deme ihtimalim de var ancak onu çantadaki bilumum çeşit abur cuburla aşabiliriz bilhassa da Maksimus işe yarayacaktır.
Ha bide çok hoşuma gidebilir. Ve trekkingci olucam ben yaa! diye zırlayabilirim, maymun iştahlılığıma verip aldırış etmeyiz o zaman. Yine de trekking yapmak için bişeylerden ödün vermem gerekmediğinden hobi olarak sürdürebilirim. Belki de bi daha asla durumu oluşur. Ama severim gibi gibi.
2 Ekim 2010 Cumartesi
Amores Perros

Epey zaman önce Tv 8’deki tanıtımıyla ilgimi çekip beklemeye koyulma sebebiydi benim için; Amores Perros. Türkçe çevirisiyle, Paramparça Aşklar ve Köpekler. O gün beklerken uyuyakalıp seyredememiştim. Aklımın bir köşesinde kaldı hep. Nihayet seyrettim dün.
3 ayrı hikaye var 2001 yılı Meksika yapımı filmde. 3 farklı ama aslında pek çok açıdan benzeşen ve bir trafik kazasıyla kesişen hayat.
İlkinde abisinin karısına aşık olan ve ondan yediği sağlam kazığa rağmen uslanmayan, kısacası aşkın paramparça ettiği Octavio. Susanna’ysa bu ilişkideki konumunu sorduğu bir soruyla açıklığa kavuşturuyor: ‘Hala anlamıyorsun değil mi?’. İkinci hikayede eşi ve çocuklarını bir top model –Valeria- için terk eden Daniel ve geçirdiği kazayla ayaklarını kaybedip tekerlekli sandalyeye mahkum kalan Valeria. Üçüncü hikaye 20 yıl hapse mahkum edilen ise kızının özlemini çeken ama onları terketmiş şimdiyse kızının karşısına çıkacak cesareti bulamayan eski bir gerilla; El Chivo. Artık ise bir kitalık katil.. Onun son Davası yine birbirlerinden ölmesini isteyecek kadar nefret eden kardeşler.
Güzel ama yer yer bıkkınlık uyandıran bilhassa da son bölümde ağır işlenen ve son derece uzun bir film. İzlemeseydim uyurdum diye düşündüğümden hayıflanılcak bir kayıp değil benim için ama bir başucu filmi de olamaz.. İzlemeden ölebilirsiniz ama vakit sıkıntısı çekmiyorsanız şu dönemdeki ben gibi seyredin derim..
Filmin finalinde geçen replikse güzeldi. ‘’Çünkü bizler aslında kaybettiklerimiziz.’’
Ayrıca 2009 yapımı bir Onur Ünlü filmi Beş Şehir’in de bu filmden esinlenilerek oluşturulduğunu düşünmeye başladım. Zira Beş Şehir’i daha evvel seyretmiştim Ahmet Rıfat Şungar faktörüyle. O film vasattı, Şevket karakteri hariç, biraz duygusal yaklaşıyorum ama :) Şimdi böyle de olunca vay anasını dedim, bu da bendeki kaşif mutluluğu işte. Bana noluyosa.
Etiketler:
Amores Perros,
film,
Film Replikleri,
Paramparça Aşklar ve Köpekler
13 Eylül 2010 Pazartesi
Referandum Üzerine
Referandum ve artık sonuçlar malumumuz. Sürpriz değil tabii ki, gönül istemese de tahmin ediyorduk.. Anayasa değişikliğine çıkan evet kararından daha fazla üzen şeyler var beni.
Bunlardan ilki Kemal Kılıçdaroğlu. Nasıl bir ihmalkarlıktır oy kullanamaması hala akıl erdiremiyorum. Bu defa tüm geyiklerin öbeğinde olmayı hak etti. Ve başbakana da genel seçimlerde bol bol kullanılcak malzeme verdi. Deniz Baykal’ın kaset olayı ve Kılıçdaroğlu’nun oy kullanamaması bol bol deklare edilecek. Ve denilecek ki, bu adamlardan memleket yönetmesi mi bekleniyor? Ellerini güçlendirmekten başka bir şey değil bu, maalesef.
Diğer yandan Kılıçdaroğlu’nun yüzde 42’yi iyi sonuç olarak değerlendirmesi.. Bu oy Chp’nin değil be başkan.. Öyle olaydı haklı sayabilirdik seni, şimdiyse değilsin. Hangi yüzdeyle olursa olsun hayır harici çıkan her sonuç başarısızlıktır.
Artık Türkiye’de seçim sonrası klişesi haline gelen bir Aziz Nesin mevzusu var. Hala kimse ne yaptığının, neyi savunduğunun farkında değil. Tahmin ediyorum ki sonuçlardan sonra Türk milletinin belli bir kesiminin aptal olduğuna işaret eden nice genç de, sandık başına giden evetçiler gibi anayasada neyin değişeceğinden bihaber. Biz neye evet dediğini bilmeyen evvelki kuşağın nasıl bilinçlendirilebileceği telaşındayken, niye hayır sorusunda ıı şey, çünkü Akp’li değilim, çünkü Tayyip Erdoğan’a alerjim var vs. şeklinde mesnetsizce yorum yapacak 16-17 yaşında topluluklar var. Tabii bu benim çevreden edindiğim izlenim. Yoksa tam tersi bir genç oluşumun varlığı da söz konusudur.
Yalnız şu da bir gerçekki Akp aşama aşama tüm planlarını gerçekleştiriyor. Başa geçtiklerinden beri aldıkları yol muazzam.
Ekşi’ye az göz gezdirince insanlarda nasıl bir İzmir antipatisi hatta nefreti oluştuğunu görmek mümkün. Sürekli yeni ve saçmasapan şeyler üretiliyor. Öyle uzaktan bakmakla olmaz, gelsinler, yaşasınlar, görsünler. Burası başka bi dünya arkadaş. Taşı toprağı altın, insanı uğruna ölünesi.
Yeni anayasaya gelince…Seçmenlerin yüzde 42’sinin onaylamadığı bir anayasayla yönetilecek olması üzücü ve utanç verici. Sanmıyorum ki söz verildiği gibi, tüm partilerin beraberce hazırladığı uluslararası standartta bir anayasa için start verilsin. Buradan sonrasını bekleyip göreceğiz. Kendi adıma huzurlu, ülke adınaysa endişeli bir seçim oldu, şimdiyse önümüze bakma vakti.
Bunlardan ilki Kemal Kılıçdaroğlu. Nasıl bir ihmalkarlıktır oy kullanamaması hala akıl erdiremiyorum. Bu defa tüm geyiklerin öbeğinde olmayı hak etti. Ve başbakana da genel seçimlerde bol bol kullanılcak malzeme verdi. Deniz Baykal’ın kaset olayı ve Kılıçdaroğlu’nun oy kullanamaması bol bol deklare edilecek. Ve denilecek ki, bu adamlardan memleket yönetmesi mi bekleniyor? Ellerini güçlendirmekten başka bir şey değil bu, maalesef.
Diğer yandan Kılıçdaroğlu’nun yüzde 42’yi iyi sonuç olarak değerlendirmesi.. Bu oy Chp’nin değil be başkan.. Öyle olaydı haklı sayabilirdik seni, şimdiyse değilsin. Hangi yüzdeyle olursa olsun hayır harici çıkan her sonuç başarısızlıktır.
Artık Türkiye’de seçim sonrası klişesi haline gelen bir Aziz Nesin mevzusu var. Hala kimse ne yaptığının, neyi savunduğunun farkında değil. Tahmin ediyorum ki sonuçlardan sonra Türk milletinin belli bir kesiminin aptal olduğuna işaret eden nice genç de, sandık başına giden evetçiler gibi anayasada neyin değişeceğinden bihaber. Biz neye evet dediğini bilmeyen evvelki kuşağın nasıl bilinçlendirilebileceği telaşındayken, niye hayır sorusunda ıı şey, çünkü Akp’li değilim, çünkü Tayyip Erdoğan’a alerjim var vs. şeklinde mesnetsizce yorum yapacak 16-17 yaşında topluluklar var. Tabii bu benim çevreden edindiğim izlenim. Yoksa tam tersi bir genç oluşumun varlığı da söz konusudur.
Yalnız şu da bir gerçekki Akp aşama aşama tüm planlarını gerçekleştiriyor. Başa geçtiklerinden beri aldıkları yol muazzam.
Ekşi’ye az göz gezdirince insanlarda nasıl bir İzmir antipatisi hatta nefreti oluştuğunu görmek mümkün. Sürekli yeni ve saçmasapan şeyler üretiliyor. Öyle uzaktan bakmakla olmaz, gelsinler, yaşasınlar, görsünler. Burası başka bi dünya arkadaş. Taşı toprağı altın, insanı uğruna ölünesi.
Yeni anayasaya gelince…Seçmenlerin yüzde 42’sinin onaylamadığı bir anayasayla yönetilecek olması üzücü ve utanç verici. Sanmıyorum ki söz verildiği gibi, tüm partilerin beraberce hazırladığı uluslararası standartta bir anayasa için start verilsin. Buradan sonrasını bekleyip göreceğiz. Kendi adıma huzurlu, ülke adınaysa endişeli bir seçim oldu, şimdiyse önümüze bakma vakti.
Etiketler:
12 Eylül Referandumu,
Kemal Kılıçdaroğlu,
Referandum Sonuçları
23 Ağustos 2010 Pazartesi
Akılda Kalanlar
Gülün dünyada sizinle birlikte gülsün. Ağlayın ama yalnız ağlayın.
Oldboy
Oldboy
12 Ağustos 2010 Perşembe
12 Eylül - Referandum dum dum dum
82 Anayasası’nı savunmuyorum ve değiştirilmesi gereken maddeler olduğu fikrine katılıyorum. Ancak şu aşamada söz konusu referandum şekilselliğin bir adım ötesine geçemeyecektir. Tüm bu maddelere sıradan bir vatandaşın evet deme hakkı yoktur zira bu yalnızca faydacı zihniyetin oyuncağıdır. Anayasa’da gereken esneme bu hükümet sonrasına bırakılmalı yani ertelenmelidir. Bu çerçevede referandumu boykot eylemi evet anlamına gelir. Katılımın çokluğu ya da azlığı taraflarınca değerlendirilmeye tabi tutulmaz zaten işlerine de gelmez. Son seçimin üzerinden geçen zaman belli ve bu zaman diliminde bireysel bilinçlenme konusunda bir arpa boyu yol alamadığımızdansa adım gibi eminim. O farklı, bu farklı diye bir şey düşünülemez söz konusu Türkiye’yse. Çünkü burada popülist yaklaşımlar daima hak etmediği değeri görür ve miting alanlarında neden, niçin sorgulanmadan kavuşturulur eller birbirlerine. İşin özü şu aslında, sandık başına gidecek seçmenlerin azımsanmayacak kadarı anayasayı okumadan sırf yükümlülüklerini –öyle görüyorlarsa- yerine getirmeyi amaçlıyor.
Madem bunun demokratikleşme sürecinin parçası olduğu savunuluyor, o halde seçim barajının düşürülmesi teklifi neden reddedildi? Zaten bu atak en baştan ofsayt gerekçesiyle kesilmeliydi. Maalesef, federasyonda hakemlerde aynı bokun laciverti, o yüzden iş başa düşüyor. Gerçi başbakanımız ne dediydi; ayaklar baş olursa kıyamet kopar! ona göre :)
Dün RTE’nin Trabzon, Kılıçdaroğlu’nun Karaman mitinglerini takip etmeye çalıştım.. Değişen ciddi anlamda hiçbir şey yok. Konuşulan gerektiği gibi anayasa maddeleri değil. Gereken hiç konuşulmaz ya zaten bu ülkede, hoş konuşulmasını bekleyen kitle de oldukça az.
Tayyip Erdoğan kaset olayını ön plana çıkartıp yine bel altından vurma yolunu seçmiş kendine. Utandım.. Bu kadar ucuz oyunlara gerek var mı? Stand up yapılıyordu Trabzon’da adeta. Ve oraya o şovu izleyip, gülüp eğlenmeye gitmiş binlerce şakşakçı vardı.
Zaten siz hiç çekilen kılıcı bükemediniz ki. Ondandır Kılıçdaroğlu; Malatya’da kayısı, Giresun da fındık, Rize’de çay.. Bunlarla alay ediliyor üstelik, anayasa değil yemek programı?! Ziraat, çiftçi, sefalet bunlara ne kadar uzak olduğunuzu biliyorduk da dalga geçtiğinizin Kılıçdaroğlu değil, Türk halkı olduğunu yeni ayırt edebildik. Pardon, edemedik.. Hala alkışlayıp, eğleniyoruz çünkü orda.
Üzülüyorum yahu.. Biliyorum paranın esiri olmuş insanlar var. Sadece Akp için geçerli değil, her partide var bunlardan.. Ancak hiçbir çıkarı olmadığı halde, kandırılanlar var. Yine biliyorum biz onlara çook geç kaldık. Şimdi umarım ilk resmi ve bireysel mücademde –evet ilk kez sandık başına gidiyorum- şevkim kırılmaz, çünkü umutsuzluk bana göre değil ve 18 yaşındaki hiçbir genç ne ülkesi ne de kendi için umutsuz olmamalı fikrindeyim. Ne dinliyoruz o zaman?
Benim hala umudum var
İsyan etsem de istediğim kadar
…
Güzel günler bizi bekleeeer . . .
Madem bunun demokratikleşme sürecinin parçası olduğu savunuluyor, o halde seçim barajının düşürülmesi teklifi neden reddedildi? Zaten bu atak en baştan ofsayt gerekçesiyle kesilmeliydi. Maalesef, federasyonda hakemlerde aynı bokun laciverti, o yüzden iş başa düşüyor. Gerçi başbakanımız ne dediydi; ayaklar baş olursa kıyamet kopar! ona göre :)
Dün RTE’nin Trabzon, Kılıçdaroğlu’nun Karaman mitinglerini takip etmeye çalıştım.. Değişen ciddi anlamda hiçbir şey yok. Konuşulan gerektiği gibi anayasa maddeleri değil. Gereken hiç konuşulmaz ya zaten bu ülkede, hoş konuşulmasını bekleyen kitle de oldukça az.
Tayyip Erdoğan kaset olayını ön plana çıkartıp yine bel altından vurma yolunu seçmiş kendine. Utandım.. Bu kadar ucuz oyunlara gerek var mı? Stand up yapılıyordu Trabzon’da adeta. Ve oraya o şovu izleyip, gülüp eğlenmeye gitmiş binlerce şakşakçı vardı.
Zaten siz hiç çekilen kılıcı bükemediniz ki. Ondandır Kılıçdaroğlu; Malatya’da kayısı, Giresun da fındık, Rize’de çay.. Bunlarla alay ediliyor üstelik, anayasa değil yemek programı?! Ziraat, çiftçi, sefalet bunlara ne kadar uzak olduğunuzu biliyorduk da dalga geçtiğinizin Kılıçdaroğlu değil, Türk halkı olduğunu yeni ayırt edebildik. Pardon, edemedik.. Hala alkışlayıp, eğleniyoruz çünkü orda.
Üzülüyorum yahu.. Biliyorum paranın esiri olmuş insanlar var. Sadece Akp için geçerli değil, her partide var bunlardan.. Ancak hiçbir çıkarı olmadığı halde, kandırılanlar var. Yine biliyorum biz onlara çook geç kaldık. Şimdi umarım ilk resmi ve bireysel mücademde –evet ilk kez sandık başına gidiyorum- şevkim kırılmaz, çünkü umutsuzluk bana göre değil ve 18 yaşındaki hiçbir genç ne ülkesi ne de kendi için umutsuz olmamalı fikrindeyim. Ne dinliyoruz o zaman?
Benim hala umudum var
İsyan etsem de istediğim kadar
…
Güzel günler bizi bekleeeer . . .
Etiketler:
12 Eylül Referandumu,
Kemal Kılıçdaroğlu,
Rte,
Siyaset
11 Ağustos 2010 Çarşamba
'Bu kadar kolay ve bu kadar imkânsız...' mı?
***
''Sabah olunca yeniden, bir domates koparsan dalından, biber acı çıksa of of of yansan, salatalığın kokusu eline bulaşsa ve kabuğunu alnına yapıştırsan, peynir sürprizini yapsa, nasıl güzel nasıl... Simit olsa, sıcak olsa namussuz, çok yesen. Böyle işte çay da kendince dünyanın en güzel çayı gibi olsa... İyi bir gün daha geçirsen yani. Yani sadece insanca bir gün daha. İnsana yakışan cinsten bir tek gün daha...
İyi olursun. Bahse girerim daha iyi bir insan olursun.
***
Bir de benim güzel kardeşim, düşünsene, bu memlekette herkese böyle birkaç gün verilse... Böyle birkaç güne şükredebilecek sükûnet ve neşe... Düşünsene arkadaş, ne biçim yaşardık... İnsan gibi, insana yakıştığı gibi. Büyük bir sofrada beraber efkârlanıp sonra hep beraber gülen insanlar gibi... Şimdi bu fikir, bu hayal, senin gözünü doldurmuyor mu benim kardeşim? Benimkileri dolduruyor işte. Bu kadar kolay olmasına ve bu kadar imkânsız...''
Son iki paragrafını alıntıladığım Ece Temelkuran yazısı. Tamamı
Bu kadar mı güzel anlatılır arkadaş? Sadece hislerimin değil tüm benliğimin tercümanı olmuş yine Ece Temelkuran, yine biraz beynimden çokça kalbimden vurmuş beni.
Sahi biz ne zaman ne biçim yaşamaya başlayacağız? ve biz ne zaman yarın ölecekmiş gibi yaşamayı becereceğiz? beklediğiniz gong sesi, hiç gelmeyebilir. o zaman dilimize kuvvet deyip, ıslık çalmalıyız. ama ne olursa olsun, çok da geç kalmamalıyız.
''Sabah olunca yeniden, bir domates koparsan dalından, biber acı çıksa of of of yansan, salatalığın kokusu eline bulaşsa ve kabuğunu alnına yapıştırsan, peynir sürprizini yapsa, nasıl güzel nasıl... Simit olsa, sıcak olsa namussuz, çok yesen. Böyle işte çay da kendince dünyanın en güzel çayı gibi olsa... İyi bir gün daha geçirsen yani. Yani sadece insanca bir gün daha. İnsana yakışan cinsten bir tek gün daha...
İyi olursun. Bahse girerim daha iyi bir insan olursun.
***
Bir de benim güzel kardeşim, düşünsene, bu memlekette herkese böyle birkaç gün verilse... Böyle birkaç güne şükredebilecek sükûnet ve neşe... Düşünsene arkadaş, ne biçim yaşardık... İnsan gibi, insana yakıştığı gibi. Büyük bir sofrada beraber efkârlanıp sonra hep beraber gülen insanlar gibi... Şimdi bu fikir, bu hayal, senin gözünü doldurmuyor mu benim kardeşim? Benimkileri dolduruyor işte. Bu kadar kolay olmasına ve bu kadar imkânsız...''
Son iki paragrafını alıntıladığım Ece Temelkuran yazısı. Tamamı
Bu kadar mı güzel anlatılır arkadaş? Sadece hislerimin değil tüm benliğimin tercümanı olmuş yine Ece Temelkuran, yine biraz beynimden çokça kalbimden vurmuş beni.
Sahi biz ne zaman ne biçim yaşamaya başlayacağız? ve biz ne zaman yarın ölecekmiş gibi yaşamayı becereceğiz? beklediğiniz gong sesi, hiç gelmeyebilir. o zaman dilimize kuvvet deyip, ıslık çalmalıyız. ama ne olursa olsun, çok da geç kalmamalıyız.
2 Ağustos 2010 Pazartesi
Canım Kardeşim
Çoook uzun zaman geçmişti son seyredişimin üstünden zaten ikinci oldu yanılmıyorsam bu. O zaman çocuktum şimdi değilim.. İkisinden sonra hissettiklerim de farklı, yine duygulandım ama bu seferki başka. Ne derece etkilendiğimse sanırım değişmeyen tek şey.
Eli kolu bağlı olmak, çaresiz kalmak ne demek biliyorum. İnsanlar önünde delirmişçesine ağlayarak kendini hırpalarken senin yapacak bir şeyin olmaması nasıl bir şey biliyorum. Gözünün içine bakıp senden medet umarken kafanı eğmek ne demek biliyorum. Hayat devam ediyor sözünün ne kadar acıttığını ve bir o kadar da doğru olduğunu biliyorum.. Benim dünyamda çaresizlik ölümdür. Onun dışındaki çoğu şey de ciddiyetsizdir.
Bu film de öyle işte ölüm gibi bir şey oluyor ve burada biri gerçekten ölüyor.
İnsanın kardeşi için yapabileceklerinden sadece bazıları var filmde.. Dahası da yapılır biliyorum..
Finali saymazsak en çok Kahraman’ın arkadaşlarına ve öğretmenine vedasında kötü hissettim. Veda’ydı çünkü.. Kahraman-arkadaş-bilye üçgeniyle, Halit’in annesiyle alakalı diyaloglar klasik zaten.
Olağanüstü bir film işte ya.. En az film kadar güzel olan bir de müziği var Cahit Oben’e ait. Arada bi açıp dinlerken bile filmi yaşatıyor yeniden.
Biterken de bağırası geliyor insanın,
Yaşa ulaaaaaaaaaan! diye.
Not: Unutulmayanı unutturmadan. Toprağın bol olsun Sadık Şendil.
4 Mayıs 2010 Salı
Titanların Savaşı ?
Nihayeeeeeeeeet... Uzun zamandır sinemaya gitmiyordum, özlemiştim çok. 2 gündür izlemediğim fragman kalmamıştır muhtemelen, yerli filme yatırım tutkum ve Nejat İşler, Taner Birsel, Derya Alabora, Tuncel Kurtiz, Erkan Can ve Şevval Sam'lı -evet hepsi aynı filmde - enfes kadrosuyla Siyah Beyaz'da karar kıldım. Ardından gözüme ilişen 1.Dünya Savaşı, Almanya ve faşizm anahtar sözcükleriyle Die Weisse Band adlı Haneke filmi oldu. Fakat İzmir'de gösterime girmemiş olması nedeniyle, Siyah Beyaz iyidir diyerek çıktık evden.
Daha sonra Güney efendinin fantastik film tutkusu depreşince.. Yoo açık konuşmak gerekirse Titanların Savaşı'nın haftanın filmi olduğunu ve biletlerin 5 liradan satıldığını öğrenince cayıverdik :)
Film benim tercihim olmadığı için herhangi bir beklentim yoktu. Güzel olacağına dair ümidim de. Fantastik/aksiyon bana uzaktır zaten, mitoloji de.. Neyse ikinci yarısı daha iyiydi. Beğenenler olacaktır, benim için vasat filmler kervanında artık. IMDB puanı, 6.1 bu arada..
Hayat tuhaf gerçekten bazen ummadığın şeylerle karşılaşıp mutlu oluyorsun.. Bana da olur işte öyle, bazen yani :)
FD gelme dur ne olur gelme kal desin ya da ben sen beni tanimazsin severim de soylemem sen beni uzak sanirsin bilirim soz dinlemem diyeyim, bitsin en iyisi :)
Daha sonra Güney efendinin fantastik film tutkusu depreşince.. Yoo açık konuşmak gerekirse Titanların Savaşı'nın haftanın filmi olduğunu ve biletlerin 5 liradan satıldığını öğrenince cayıverdik :)
Film benim tercihim olmadığı için herhangi bir beklentim yoktu. Güzel olacağına dair ümidim de. Fantastik/aksiyon bana uzaktır zaten, mitoloji de.. Neyse ikinci yarısı daha iyiydi. Beğenenler olacaktır, benim için vasat filmler kervanında artık. IMDB puanı, 6.1 bu arada..
Hayat tuhaf gerçekten bazen ummadığın şeylerle karşılaşıp mutlu oluyorsun.. Bana da olur işte öyle, bazen yani :)
FD gelme dur ne olur gelme kal desin ya da ben sen beni tanimazsin severim de soylemem sen beni uzak sanirsin bilirim soz dinlemem diyeyim, bitsin en iyisi :)
18 Şubat 2010 Perşembe
Çocukluğumun Dizisi - Kaygısızlar
...
Yaş itibariyle çocukluğumun dizisi deyip, pek geçmişe gidemiyorum. Hani bir Dallas veya Kara Şimşek değil bahsedeceğim. Bunları bizimkilerden dinliyoruz. Geçen gün arkadaşlarla da konuştuk hatta.. Ekşi'de gördüğüm bir başlık üzerine. '' 92 doğumluların hemen farkedilmesi, ardından '90'lı insan mı olur lan'.. Tabii 2000'ler için aynı şeyi düşünen bendenizin itiraz hakkı yok :) 9. sınıfların 95li olmasıyla alay edersen olacağı budur.. Zaten hep 89'lu olmak istemişimdir olmadı tek sayı hatırına 91 olaydı ya yok kardeşim :)
Neyse konu çocukluğumun dizilerinden; Kaygısızlar..
Kahvaltıdan sonra öğleden önce Star Tv'de izlediğimi hatırlıyorum. Belki doğru belki yanlış. Ama müptelasıydım burası kesin. Zaten bizim yaş grubumuzdan birinin bilmemesine imkan yok, televizyonla haşır neşir olmuşluğu varsa hele.
Memnun Kaygısız'ın 3 eşi ve birbirinden absürd isimlere sahip 36 çocuğu.. Çocuklardan en farklısıysa elbette ki, Kültigin'in kardeşi Burcu'ya aşık olan Eleman. Beraber çalıştıkları hamburgerci.. Hayal meyal Burcu'yla alakalı kurduğu bir hayali de hatırlıyorum :) Kepçe vardı birde.. Dilencilik yaptırmak için kaçırmışlardı, garibimi. Kültigin'in ekibi ve aralarında geçen diyaloglar şahaneydi.
Diziye dair unutulmayacak esprilerin başında yine benim için Eleman'ın otobüse binip, ''öndeki arabayı takip et'' deyişi geliyor. *Bu arada eleman sözcüğünün doğru yazılışı elamanmış. Kulaklara küpe, yanlışsa günahı bizim Türkçeci'nin boynuna.
Sözün özü defalarca daha izlenilebilecek kadar güzel bir yapım..
Bu ülkenin gelmiş geçmiş en komik dizilerinden.. İzlemek çok keyifliydi hakikaten. Son dönemlerde reklamlarını görüp televizyonu kapatmak istediğim dramın değil kasvetin kitabını yazan yerli dizilerden -Yaprak Dökümü- sonra değeri iyice anlaşılıyor.
Biraz eskiye gitmek iyi geldi bana da. Tabii o günleri yad edip heey gidi hey dememek olmazdı. Neyse ben yeterince uzattım son sözü Edip Cansever'e bırakıp gidelim..
''Gökyüzü gibi şu çocukluk
Hiç bir yere gitmiyor"
Yaş itibariyle çocukluğumun dizisi deyip, pek geçmişe gidemiyorum. Hani bir Dallas veya Kara Şimşek değil bahsedeceğim. Bunları bizimkilerden dinliyoruz. Geçen gün arkadaşlarla da konuştuk hatta.. Ekşi'de gördüğüm bir başlık üzerine. '' 92 doğumluların hemen farkedilmesi, ardından '90'lı insan mı olur lan'.. Tabii 2000'ler için aynı şeyi düşünen bendenizin itiraz hakkı yok :) 9. sınıfların 95li olmasıyla alay edersen olacağı budur.. Zaten hep 89'lu olmak istemişimdir olmadı tek sayı hatırına 91 olaydı ya yok kardeşim :)
Neyse konu çocukluğumun dizilerinden; Kaygısızlar..
Kahvaltıdan sonra öğleden önce Star Tv'de izlediğimi hatırlıyorum. Belki doğru belki yanlış. Ama müptelasıydım burası kesin. Zaten bizim yaş grubumuzdan birinin bilmemesine imkan yok, televizyonla haşır neşir olmuşluğu varsa hele.
Memnun Kaygısız'ın 3 eşi ve birbirinden absürd isimlere sahip 36 çocuğu.. Çocuklardan en farklısıysa elbette ki, Kültigin'in kardeşi Burcu'ya aşık olan Eleman. Beraber çalıştıkları hamburgerci.. Hayal meyal Burcu'yla alakalı kurduğu bir hayali de hatırlıyorum :) Kepçe vardı birde.. Dilencilik yaptırmak için kaçırmışlardı, garibimi. Kültigin'in ekibi ve aralarında geçen diyaloglar şahaneydi.
Diziye dair unutulmayacak esprilerin başında yine benim için Eleman'ın otobüse binip, ''öndeki arabayı takip et'' deyişi geliyor. *Bu arada eleman sözcüğünün doğru yazılışı elamanmış. Kulaklara küpe, yanlışsa günahı bizim Türkçeci'nin boynuna.
Sözün özü defalarca daha izlenilebilecek kadar güzel bir yapım..
Bu ülkenin gelmiş geçmiş en komik dizilerinden.. İzlemek çok keyifliydi hakikaten. Son dönemlerde reklamlarını görüp televizyonu kapatmak istediğim dramın değil kasvetin kitabını yazan yerli dizilerden -Yaprak Dökümü- sonra değeri iyice anlaşılıyor.
Biraz eskiye gitmek iyi geldi bana da. Tabii o günleri yad edip heey gidi hey dememek olmazdı. Neyse ben yeterince uzattım son sözü Edip Cansever'e bırakıp gidelim..
''Gökyüzü gibi şu çocukluk
Hiç bir yere gitmiyor"
4 Ocak 2010 Pazartesi
İki Dil Bir Bavul

Konusu itibariyle merak uyandıran bir film olmuştu İki Dil Bir Bavul bende. Vizyona girdiği dönemdeki yoğunluğumdan ötürü kaçırdım diyeceğim ama sanırım değil. İzmir'de kaç sinemada gösterime girdi ve ne kadar gösterimde kaldı? 2 ay gösterimde kalıp illa ki izleyeceksiniz diye diretilen filmler bir yanda dururken, bu filmin yok sayılması niyedir bilmiyorum. Bu durum can sıkıcı ya neyse. Dün gecikmeli de olsa bi fırsat bulup izledim. Hani zaten nasıl bir değerlendirme yapılabilir, kurgu yok çünkü. Olmuşu, olmamışı yok. Gerçek bu, hayat kadar kendim kadar. Zülküf harbiden var, Zülküfler var.
Film yönetmenlerinin herkes anadilinde eğitim görmeli fikrine sahip olmasını yadırgamıyorum. Fakat katılmıyorum da, tek dilde eğitimi, Türkçe eğitimi daha sağlıklı buluyorum. Bu noktada çizgi çok iyi korunup, durum sömürülmemiş. Çok rahat ajite edilebilecek bir konu belli ölçülerde yansız verilmiş, tarafgirlik yapılmamış en azından.

Zülküf mü yoksa Zilkif mi demeli bilmiyorum ama mahveden bi ifadesi var çocuğun, hemen ısındıran, kendisine yakın hissettiren.. *Hocayla girdikleri diyalog ise müthişti son olarak. Tatilde ders çalışacaksın değil mi Zülküf sorusuna, cıklayan güzel insan, güzel çocuk.
Rojda, Zülküf yahut diğerlerinden biri gözüyle bakınca ise durum çok daha iç karartıcı. Çocuğa önce Türkçe öğreteceksin ki belli bir seviyeye gelmiş kişinin yabancı dil öğrenirken ne derece zorlandığını biliyoruz az çok. Yabancı onlarda Türkçe'ye. O daha Türkçe öğrenememişken yaşıtları çarpım tablosuyla içli dışlı olunca, ülkede gelir, eğitim, maddi ve manevi her anlamda uçurum, dengesizlik doğması çok normal. Birinin derdi Avrupa'daki golf kültürünü Türkiye'ye yerleştirememekken, diğeri günlerden birine daha çentik atmaya bakıyor sonuçta.
Herkesin farklı dilde eğitim görmesi demek, herkesin konuşmak istediği dilin resmileşmesi demek. Böyle bir ülkede birlik nasıl sağlanabilir? Özgürlük müdür bu yoksa sonun başlangıcı mı olur? Sen rahat, ben rahat, dünya güzel.. Kapı oraya açılmayacak ki, herşey güllük gülistanlık olmayacak yani. Neyse çok da derine inmenin manası yok.
Sonuç olarak sırf yorumu görmek, yorumlamak adına bile izlenilebilir.
Etiketler:
İki Dil Bir Bavul,
Orhan Eskiköy,
Özgür Doğan
3 Ocak 2010 Pazar
Avatar - Haklı Çılgınlık!
Filmi yeni yılın ilk gününde, 3D olarak izledim. Aslında başlarda tercihim farklı bir filmdi,fakat şartların esiri olduk. Şimdi iyiki de diyorum. Gözlük olayı tamam da ben hep bildiğimiz plastik, kağıttan üç boyutlu gözlük bekledim arkadaş :) Böyle afilli bişeyle karşılaşıp, onu salak yapmak maksadıyla türlü yollar deneyeceğim aklımın ucundan geçmemişti.
Neyse güne güzel ve abur cuburla başladık. Bileti de 17.45 seansına aldık. Hava tam İzmir havası, nefis.. Buca'yı kıskandırmak gibi olmasın ama İzmir'in en güzel ilçesi Balçova. Ha ben Buca kadar sevemem, orası ayrı. Ama süper yahu, her anlamda. 270'i sevmiyorum, metro yapılsın. Talimat çok net :)
Deniz havasını tenefüs etmenin verdiği huzurun Avatar'la bozulacağını biliyordum ama bunu da istiyordum bir yandan. Film görsel anlamda müthişti.. Hakikaten kendimi içinde buldum. Fena kaptırdım, kulaklarımı dış seslere tıkadım. Kaldı ki o kadar uzun süre bağlasalar durmayıp kaçma potansiyelim yüksektir. Üç boyutu da yaşadık sanırım, üzerimize geleni elle yakalamaya çalışmak filan.. Bu anlamda çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Ama beni asıl çeken, herkesin burun kıvırdığı senaryo. Pandora, Na'vi ırkı, bu ırka mensup olan halk, törenler, sevgi ve bağlılık.. Tam olarak gözümde canlandırdığım, okurken düşlediğim Aborjinleri yaşattı bana. Enfesti tek kelimeyle. Film bedeline ek olarak 1.5 lira verdiğimiz gözlüklerin istemeye istemeye teslim alınma zorunlululuğu dışında herşey kusursuzdu benim için. Uzun zamandır bu derece büyük bir salonda, bilet bulabilme mutluluğu yaşayan insanlarla nitekim salon tıka basaydı, patlamış mısır eşliğinde film seyretmemiştim. Zaten poaça-gevrek durumunda kalmıştım, son halim o derece vahimdi :)
Geçtiğimiz hafta Neşeli Hayat'tan sonra final fiyasko ama keyifli filmdi yorumunu yapmıştım. Peki ya o izlediğim filmse bu neydi? O zaman adamlar yapmış deyip, Yahşi Batı'ya da göz kırpıp geçmeli :) Dip not: Ben İkran istiyorum, deli gibi. Vosvos'un pabucu damda bu birkaç gündür. Biraz geçsin, yine tahtı devralır pekala. Noktalarken, Avatar tek cümleyle, şuana kadar izlediğim bilimkurgu filmleri arasında 1 numara. İzlemeli, izletmeli.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)