film etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
film etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Haziran 2012 Cuma

Reconstruction/Film


-İnanıyorum ki, aşk temel olarak iki cinsiyete de, tek tek, farklı şeyler ifade ediyor.Kadın için aşk, gereklidir.Onsuz yaşanmaz.Kadın için aşk,hayatın bilinçli bir seçeneğidir.O aşık olmayı seçer.

+Demek ki aşk bir seçenek olabilir?

-Evet, bu doğru değil mi?Sevişmek bu seçeneği ortadan kaldırmaz.Diğer yandan biz erkekler her şeyin birden gerçekleşmesini isteriz.Hiç programlamadan.Çünkü biz aşktan utanırız.O bir engeldir.İster amaç olsun ister araç aşk gereklidir.Doğru olan işte bu.

28 Şubat 2012 Salı

Yeraltı


Bugüne kadar beklemekten ölmedim belki
ama şimdi heyecandan,
hatta ondan çok mutluluktan.
Ekime nasıl hazırladıysam kendimi, daha güzel bi sürpriz olamazdı.
Bari bi 150 dk filan olsa yüzsüzlüğü yapmadan
sevinerek gideyim.

29 Kasım 2011 Salı

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi

-Hangi filme gidelim?,

- Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi

-Hö?

Filmin adıyla, benim bozuk Türkçem birleşince ilk defada anlayan hep bir öpücüğü haketmişti.Neyse ki başarabilen çıkmadı:P


Son derece vasat kurgusuyla, tam bir hayal kırıklığıydı film.İçini dolduramadım.Hala küfüre gülüyoruz, ötesi yok.Oyunculukların hiçe sayılmasından başka bişey değil bu.Zaten bence Onur Ünlü'nün yapıp yapabileceği en iyi iş Leyla ile Mecnun.Ona devam etsin, film çekmemesi bi kayıp değil.

20 Eylül 2011 Salı

FilmTavsiye: Incendies


''Çocukluk, insanın boğazına oturan yumru gibidir. Kolay kolay yutulmaz.''

Bir artı bir, bir eder mi?

Hep beraber olmaktan daha güzel bir şey yoktur...

9 Ağustos 2011 Salı

Garage Olimpo

Tür: Dram

Yapım: Arjantin, Fransa, İtalya - 1999

Süre: 98 dk

Oyuncular: Antonella Costa, Carlos Echevarria, Chiara Teselli, Enrique Pineyro

Senaryo: Marco Bechis, Lara Fremder

Yönetmen: Marco Bechis

Müzik: Jacques Lederlin

IMDB : 7.3



76-82 yıllarında Arjantin’de süregelen dikta rejimi ve insanlığa sığmayan uygulamaları…
Annesiyle beraber Buenos Aires'te yaşayan, fakir çocuklara okuma yazma dersi veren ve rejim karşıtı siyasi örgüte bağlılığını sürdüren 18 yaşındaki Maria. Maria’nın politik tutumlarından habersiz ve ona sırılsıklam aşık kiracıları, bir cunta piyonu Felix. Çok etkileyici bir film, mükemmel bir kurgu.Yaşananlar gerçek. Bize hiç uzak değil ve maalesef gerçek. Farklı zamanlarda başka coğrafyalarda yaşanan benzer insanlık ayıpları.
İzlerken o çorbayı Maria’yla beraber içer,
Felix’le dışarı çıktıklarında özgürlüğü onun kadar hisseder
Ve soluğu salıncakta aldığında onun gibi çocuklaşırsınız.
Çaresizlik umuttan baskındır filmin her anında ve bittiğinde her insan boğazında o düğümü hissetmiştir, bundan sonra izleyen her insan da şüphe yok ki hissedecektir..

4 Temmuz 2011 Pazartesi

Film Değerlendirmelerim


























                                                 August Rush, Robin Williams,  Freddie Highmore, Keri Russell, Jonathan Rhys Meyers başrolünde, müziği hisset diyen 2007 yapımı bir film. Müzikal anlamda belki bir Once değil ama çok beğendim. Seyredip de Evan gibi çocuk hayali kurmayanı ıslak odunla dövüyoruz. Kardeş de olabilir tamam :P Bu noktada Freddie Highmore ayrı bir parantezi hak ediyor ki mükemmel oyunculuk sergilemiş. İzlerseniz pişman olmazsınız.

3 idiots, son zamanlarda izlediğim en komple film. Eğitim sistemine yoğun  bir eleştiri var. Mutluluk temeline dayandırılan güzel bir dostluk öyküsü. Yer yer güldürüp, duygulandırabilir. Seçimleriniz konusunda etkili olabilir. Bilhassa üniversite tercihi yapacaklar için. Şayet diretilenle istediğim arasında kalsaydım soğuk su vazifesi görebilirdi. 2009 yapımı güzel bir Hint filmi. 3 saate yakın süresi boyunca 3 sözde aptalı izlerken zamanı unuttum diyebilirim, çok güzeldi. Ve tabii ki all is well!                                              

Sucker Punch, neden izlediğimi bilmediğim bir film. 2 defa başlayıp bırakmanın üzerine 3.sünde affetmeyip bitirdim. Bu kadar zorlanmamın sebebi aksiyon/fantastik sevmeyişim. Bu tür filmler ya sinemada ya hiç olmuştur her zaman. 2011 yapımı Zack Synder filmi. Senaryo bakımından alışılagelmiş aksiyon filmlerinin biraz daha ötesindeydi. Beğendim diyemem ama subjektif olduğum gerçeği de var.

Beastly, isim kontenjanından izlediğim filmler arasında. 2011 yapımı filmde Neil Patrick Haris ve Peter Crause gibi tanıdık simalar var. Barneyvari wazzaplar güzeldi, onun haricinde son derece vasat buldum. Dış görünüş her şeydir felsefesindeki kardeşime izletmek istiyorum o ayrı.

Limitless: Robert De Niro, Bradney Cooper başrolünde 2011 yapımı film, beğendiklerim arasında. Sürükleyici, hızlı ve sıkmayan bir anlatımı var. O hapa sahip olsam ne yapardım sorusu cevabını bekliyor kafamda. Seyretmeye değer diyorum.

24 Nisan 2011 Pazar

Zampara Seyfettin

















Yaşıtlarımın bu filmi bilmemesine acayip şaşırıyorum. Hiç mi televizyon seyretmiyordunuz allasen? Star Tv’de belli sıklıkla yayınlanırdı eskiden. Kaç defa izlediğimi değil ama her izlediğimde nasıl keyif aldığımı iyi hatırlıyorum. Çok eğlencelidir. Hala da en çok güldüğüm yerli filmlerden biri benim için. Seyfi sevimli, komik adamdır ama birbirimizi kandırmayalım dövmeli elemanı cool bulmuşuzdur hep. Gerçi o yaşta velet ne bilsin kuğul ne demek lan. Çekicidir. O da olmadı sanki, neyse ya aman.Durduk yerde aklıma nerden geldi ben de bilmiyorum, evren bana seyret diyor olabilir. Keşke 7/24 evlendirme programlarından azcık kısıp bizi 90’lara götürseler.

31 Mart 2011 Perşembe

24 Ocak 2011 Pazartesi

Bir Filmden Daha Fazlası: Mary and Max


Yapım:2009/Avustralya
Tür:Animasyon, Dram, Komedi
Yönetmen ve Senaryo:Adam Elliot
Süre:1 saat 25 dakika.
Karakterler:
Max:Amerika’da yaşayan 44 yaşında ve yalnız bir obez.
Mary: 8 yaşında, hiç arkadaşı olmayan ve çamurlu su renginde gözlerle, alnının ortasında doğuştan gelen bir doğum lekesi taşıyan Avustralyalı.
Ve her şey Mary’nin Amerika’da çocukların kutu kolalardan çıkıp çıkmadığını merak etmesiyle başlar.

Ama ilk bişey önericem. Canınız film izlemek istemiyorsa veya kafanız başka yerlerdeyse etmeyin eylemeyin yani bu filmi izlemek için izlemeyin.Harcamış olursunuz, pişmanlık getirir.

Hiç bi filmi özlememiştim ben. Mary and Max’e kadar. Hani bi filmi x defa izledim doyamadım derler ya. Onu çok anlamsız bulurdum. En fazla açar Bekir’in tiradını tekrar seyrederdim çünkü bugüne dek. Evet etkilendim, çok etkilendim.Böyle boşluklarda aklıma filan düşer oldu. Beni gerçekten çok güldürdü film, çok eğlendirdi. Hala espriler geliyor aklıma,sırıtıyorum. Ancak mükemmel finaliyle paramparça etmeyi de bildi. Bir anda zaten kendimi içinde buldum hakikaten kaç kere yok artık dediğimi hatırlamıyorum. Tabii bu karakterler bazında değil;

Çikolatanın türlüsü, Avustralya, kelimeleri sevmek yetmezmiş gibi kelime türetme şeysi –confuzzle-, saçma sapan hayaller, Max’in daimi loto numaraları 11 ve 12, nobletler vs. Krem şanti milkshake olaydı diye aklımdan geçmedi değil ama çok tanıdıktı işte bazısı sımsıcaktı bu film bizdendi. Mary’nin Max’in yanına gitmek için para biriktirmesi. Bide o parayı ameliyata harcayıp sonra pişman olması. Uzun zaman bişeyi bekleyip, anlık sinirle yakarsın ya gemileri. Bana olur sıkça, parlarım öyle, sonra geçer ve illa ki keşke derim.Bide şimdi atılan mesaja iki saat geç cevap verince sorgusuz sualsiz triplenirken insanlar, Mary Max’in asperger sendromuna yenilip, kriz geçirdiği –ki kendisi yüzünden- dönemde ona yazmamasını Amerika’nın mürekkebi bitmiştir diye yorumlayabiliyor. İşte ben bi film çeksem muhakkak adı Mary and Max olmazdı ama bu filmin benim olmasını deli gibi isterdim. Ve şimdi ben animasyona tapıyorum. Up yaraladıysa da Mary & Max öldürdü.

P.S: Bu filmi izledikten sonra böyle gidip yüzüme soğuk su çarpmak istemiştim.
P.SS: O değilde hakikaten bi ton yazmış olup çok eksik hissediyorum sanki anlatamamışım gibi.
P.SSS: Çikolata. Çikolata. Çikolata.

"Akrabalarımız Tanrı'dan gelir. Çok şükür arkadaşlarımızı kendimiz seçebiliyoruz."

2 Ekim 2010 Cumartesi

Amores Perros











Epey zaman önce Tv 8’deki tanıtımıyla ilgimi çekip beklemeye koyulma sebebiydi benim için; Amores Perros. Türkçe çevirisiyle, Paramparça Aşklar ve Köpekler. O gün beklerken uyuyakalıp seyredememiştim. Aklımın bir köşesinde kaldı hep. Nihayet seyrettim dün.

3 ayrı hikaye var 2001 yılı Meksika yapımı filmde. 3 farklı ama aslında pek çok açıdan benzeşen ve bir trafik kazasıyla kesişen hayat.

İlkinde abisinin karısına aşık olan ve ondan yediği sağlam kazığa rağmen uslanmayan, kısacası aşkın paramparça ettiği Octavio. Susanna’ysa bu ilişkideki konumunu sorduğu bir soruyla açıklığa kavuşturuyor: ‘Hala anlamıyorsun değil mi?’. İkinci hikayede eşi ve çocuklarını bir top model –Valeria- için terk eden Daniel ve geçirdiği kazayla ayaklarını kaybedip tekerlekli sandalyeye mahkum kalan Valeria. Üçüncü hikaye 20 yıl hapse mahkum edilen ise kızının özlemini çeken ama onları terketmiş şimdiyse kızının karşısına çıkacak cesareti bulamayan eski bir gerilla; El Chivo. Artık ise bir kitalık katil.. Onun son Davası yine birbirlerinden ölmesini isteyecek kadar nefret eden kardeşler.

Güzel ama yer yer bıkkınlık uyandıran bilhassa da son bölümde ağır işlenen ve son derece uzun bir film. İzlemeseydim uyurdum diye düşündüğümden hayıflanılcak bir kayıp değil benim için ama bir başucu filmi de olamaz.. İzlemeden ölebilirsiniz ama vakit sıkıntısı çekmiyorsanız şu dönemdeki ben gibi seyredin derim..

Filmin finalinde geçen replikse güzeldi. ‘’Çünkü bizler aslında kaybettiklerimiziz.’’

Ayrıca 2009 yapımı bir Onur Ünlü filmi Beş Şehir’in de bu filmden esinlenilerek oluşturulduğunu düşünmeye başladım. Zira Beş Şehir’i daha evvel seyretmiştim Ahmet Rıfat Şungar faktörüyle. O film vasattı, Şevket karakteri hariç, biraz duygusal yaklaşıyorum ama :) Şimdi böyle de olunca vay anasını dedim, bu da bendeki kaşif mutluluğu işte. Bana noluyosa.

2 Ağustos 2010 Pazartesi

Canım Kardeşim

Türk sinemasının en iyi filmlerinden biri kuşkusuz bir başyapıt. Biz de sabaha karşı, sevgili kardeşimle seyretme gafletinde bulunduk..

Çoook uzun zaman geçmişti son seyredişimin üstünden zaten ikinci oldu yanılmıyorsam bu. O zaman çocuktum şimdi değilim.. İkisinden sonra hissettiklerim de farklı, yine duygulandım ama bu seferki başka. Ne derece etkilendiğimse sanırım değişmeyen tek şey.

Eli kolu bağlı olmak, çaresiz kalmak ne demek biliyorum. İnsanlar önünde delirmişçesine ağlayarak kendini hırpalarken senin yapacak bir şeyin olmaması nasıl bir şey biliyorum. Gözünün içine bakıp senden medet umarken kafanı eğmek ne demek biliyorum. Hayat devam ediyor sözünün ne kadar acıttığını ve bir o kadar da doğru olduğunu biliyorum.. Benim dünyamda çaresizlik ölümdür. Onun dışındaki çoğu şey de ciddiyetsizdir.

Bu film de öyle işte ölüm gibi bir şey oluyor ve burada biri gerçekten ölüyor.

İnsanın kardeşi için yapabileceklerinden sadece bazıları var filmde.. Dahası da yapılır biliyorum..

Finali saymazsak en çok Kahraman’ın arkadaşlarına ve öğretmenine vedasında kötü hissettim. Veda’ydı çünkü.. Kahraman-arkadaş-bilye üçgeniyle, Halit’in annesiyle alakalı diyaloglar klasik zaten.

Olağanüstü bir film işte ya.. En az film kadar güzel olan bir de müziği var Cahit Oben’e ait. Arada bi açıp dinlerken bile filmi yaşatıyor yeniden.

Biterken de bağırası geliyor insanın,

Yaşa ulaaaaaaaaaan! diye.

Not: Unutulmayanı unutturmadan. Toprağın bol olsun Sadık Şendil.

4 Mayıs 2010 Salı

Titanların Savaşı ?

Nihayeeeeeeeeet... Uzun zamandır sinemaya gitmiyordum, özlemiştim çok. 2 gündür izlemediğim fragman kalmamıştır muhtemelen, yerli filme yatırım tutkum ve Nejat İşler, Taner Birsel, Derya Alabora, Tuncel Kurtiz, Erkan Can ve Şevval Sam'lı -evet hepsi aynı filmde - enfes kadrosuyla Siyah Beyaz'da karar kıldım. Ardından gözüme ilişen 1.Dünya Savaşı, Almanya ve faşizm anahtar sözcükleriyle Die Weisse Band adlı Haneke filmi oldu. Fakat İzmir'de gösterime girmemiş olması nedeniyle, Siyah Beyaz iyidir diyerek çıktık evden.

Daha sonra Güney efendinin fantastik film tutkusu depreşince.. Yoo açık konuşmak gerekirse Titanların Savaşı'nın haftanın filmi olduğunu ve biletlerin 5 liradan satıldığını öğrenince cayıverdik :)

Film benim tercihim olmadığı için herhangi bir beklentim yoktu. Güzel olacağına dair ümidim de. Fantastik/aksiyon bana uzaktır zaten, mitoloji de.. Neyse ikinci yarısı daha iyiydi. Beğenenler olacaktır, benim için vasat filmler kervanında artık. IMDB puanı, 6.1 bu arada..

Hayat tuhaf gerçekten bazen ummadığın şeylerle karşılaşıp mutlu oluyorsun.. Bana da olur işte öyle, bazen yani :)

FD gelme dur ne olur gelme kal desin ya da ben sen beni tanimazsin severim de soylemem sen beni uzak sanirsin bilirim soz dinlemem diyeyim, bitsin en iyisi :)

3 Ocak 2010 Pazar

Avatar - Haklı Çılgınlık!



Filmi yeni yılın ilk gününde, 3D olarak izledim. Aslında başlarda tercihim farklı bir filmdi,fakat şartların esiri olduk. Şimdi iyiki de diyorum. Gözlük olayı tamam da ben hep bildiğimiz plastik, kağıttan üç boyutlu gözlük bekledim arkadaş :) Böyle afilli bişeyle karşılaşıp, onu salak yapmak maksadıyla türlü yollar deneyeceğim aklımın ucundan geçmemişti.

Neyse güne güzel ve abur cuburla başladık. Bileti de 17.45 seansına aldık. Hava tam İzmir havası, nefis.. Buca'yı kıskandırmak gibi olmasın ama İzmir'in en güzel ilçesi Balçova. Ha ben Buca kadar sevemem, orası ayrı. Ama süper yahu, her anlamda. 270'i sevmiyorum, metro yapılsın. Talimat çok net :)

Deniz havasını tenefüs etmenin verdiği huzurun Avatar'la bozulacağını biliyordum ama bunu da istiyordum bir yandan. Film görsel anlamda müthişti.. Hakikaten kendimi içinde buldum. Fena kaptırdım, kulaklarımı dış seslere tıkadım. Kaldı ki o kadar uzun süre bağlasalar durmayıp kaçma potansiyelim yüksektir. Üç boyutu da yaşadık sanırım, üzerimize geleni elle yakalamaya çalışmak filan.. Bu anlamda çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Ama beni asıl çeken, herkesin burun kıvırdığı senaryo. Pandora, Na'vi ırkı, bu ırka mensup olan halk, törenler, sevgi ve bağlılık.. Tam olarak gözümde canlandırdığım, okurken düşlediğim Aborjinleri yaşattı bana. Enfesti tek kelimeyle. Film bedeline ek olarak 1.5 lira verdiğimiz gözlüklerin istemeye istemeye teslim alınma zorunlululuğu dışında herşey kusursuzdu benim için. Uzun zamandır bu derece büyük bir salonda, bilet bulabilme mutluluğu yaşayan insanlarla nitekim salon tıka basaydı, patlamış mısır eşliğinde film seyretmemiştim. Zaten poaça-gevrek durumunda kalmıştım, son halim o derece vahimdi :)

Geçtiğimiz hafta Neşeli Hayat'tan sonra final fiyasko ama keyifli filmdi yorumunu yapmıştım. Peki ya o izlediğim filmse bu neydi? O zaman adamlar yapmış deyip, Yahşi Batı'ya da göz kırpıp geçmeli :) Dip not: Ben İkran istiyorum, deli gibi. Vosvos'un pabucu damda bu birkaç gündür. Biraz geçsin, yine tahtı devralır pekala. Noktalarken, Avatar tek cümleyle, şuana kadar izlediğim bilimkurgu filmleri arasında 1 numara. İzlemeli, izletmeli.