Türk Sineması etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Türk Sineması etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

16 Aralık 2010 Perşembe

Av Mevsimi

Klasik Türk izleyici mantalitesinde miyim bilmiyorum ama polisiye film şaşırtmalı derim hep. O yüzden de zor beğenirim. Av Mevsimi kadro gereği çook evvelden beklenmeye başlanmıştı tarafımdan. Bu adamlar ne çekse izlerim dersem ucu çok mu açık bırakmış olurum bilemedim ama dedim gayrı. Ayrıca yazı bölük börçük sürceğinden filmi izlememiş olanlar okumaya başlama gafletinde bulunduysa bile vazgeçsin. Ben ettim siz etmeyin.

Filmin konusundan bahsetmeye filan gerek yok zaten izlemeyen okumasın dedik ya:) O değilde ben Cem Yılmaz’ın ölceğini önceden öğrenmiştim bir mallık sonucu. Ona rağmen tam o sahnede unuttuğumu fark ettim. Tam şimdi bu sahnede ölcek yapamadım o iyi oldu. Yoksa boku çıkıyor.

En başta değindiğim mevzudan dolayı senaryoyu çok basit buldum. Zaten Battal Bey’in hasta kızını görünce olay koptu, her şey aydınlandı. Cinayetin Battal Bey’le alakalı olduğu zaten ayan beyan ortadaydı. Tekindor’un Şener Şen’i küçümsediği, itin bilmemneresine gönderdiği sahnede ağzının ortasına çakasım geldi. Antropoloji geyiği beni baya güldürdü. Ex doktorun konuşmasını sevdim keşke rolü fazla olaydı diye iç geçirdim. Ezel’de Kenan’ın gençliğini oynayan elemanı görmek de güzeldi. Rıza Kocaoğlu zaten ‘şey, gözlerim maviymiş..’ deyiverdi ya candır.

Bir de tür olarak genelde Ejder Kapanı kıyası yapılmış. İzlemediğimden yorum yapamıyorum ancak Yavuz Turgul’un son filmi Kabadayı’yı getirince akla onu çok daha fazla beğenmiştim diyebilirim.

Yalnız bu ülkede inanılmaz iyi senaryoların harcandığı, daha kötüsü onlarcasının kağıt üstünde kaldığı açık. Bu filmin misli derecede iyileri, gerek yönetmenden, gerek oyuncu kadrosundan, temelde bütçesizlikten yine aynı filmin binde biri gişeyi yakalayamıyor deyip noktayı koyalım.

2 Ağustos 2010 Pazartesi

Canım Kardeşim

Türk sinemasının en iyi filmlerinden biri kuşkusuz bir başyapıt. Biz de sabaha karşı, sevgili kardeşimle seyretme gafletinde bulunduk..

Çoook uzun zaman geçmişti son seyredişimin üstünden zaten ikinci oldu yanılmıyorsam bu. O zaman çocuktum şimdi değilim.. İkisinden sonra hissettiklerim de farklı, yine duygulandım ama bu seferki başka. Ne derece etkilendiğimse sanırım değişmeyen tek şey.

Eli kolu bağlı olmak, çaresiz kalmak ne demek biliyorum. İnsanlar önünde delirmişçesine ağlayarak kendini hırpalarken senin yapacak bir şeyin olmaması nasıl bir şey biliyorum. Gözünün içine bakıp senden medet umarken kafanı eğmek ne demek biliyorum. Hayat devam ediyor sözünün ne kadar acıttığını ve bir o kadar da doğru olduğunu biliyorum.. Benim dünyamda çaresizlik ölümdür. Onun dışındaki çoğu şey de ciddiyetsizdir.

Bu film de öyle işte ölüm gibi bir şey oluyor ve burada biri gerçekten ölüyor.

İnsanın kardeşi için yapabileceklerinden sadece bazıları var filmde.. Dahası da yapılır biliyorum..

Finali saymazsak en çok Kahraman’ın arkadaşlarına ve öğretmenine vedasında kötü hissettim. Veda’ydı çünkü.. Kahraman-arkadaş-bilye üçgeniyle, Halit’in annesiyle alakalı diyaloglar klasik zaten.

Olağanüstü bir film işte ya.. En az film kadar güzel olan bir de müziği var Cahit Oben’e ait. Arada bi açıp dinlerken bile filmi yaşatıyor yeniden.

Biterken de bağırası geliyor insanın,

Yaşa ulaaaaaaaaaan! diye.

Not: Unutulmayanı unutturmadan. Toprağın bol olsun Sadık Şendil.