Öyle bakma çünkü ; güzel bahçeli bir ilkokulun penceresinden dünyaya, hayret, hasret ve biraz da bayat bayram şekeri kederiyle bakan, aklı canbaz, yanağı al, sesi çilek aroması bir çocuk oturuyor gözlerinde...
21 Aralık 2010 Salı
16 Aralık 2010 Perşembe
Av Mevsimi
Klasik Türk izleyici mantalitesinde miyim bilmiyorum ama polisiye film şaşırtmalı derim hep. O yüzden de zor beğenirim. Av Mevsimi kadro gereği çook evvelden beklenmeye başlanmıştı tarafımdan. Bu adamlar ne çekse izlerim dersem ucu çok mu açık bırakmış olurum bilemedim ama dedim gayrı. Ayrıca yazı bölük börçük sürceğinden filmi izlememiş olanlar okumaya başlama gafletinde bulunduysa bile vazgeçsin. Ben ettim siz etmeyin.Filmin konusundan bahsetmeye filan gerek yok zaten izlemeyen okumasın dedik ya:) O değilde ben Cem Yılmaz’ın ölceğini önceden öğrenmiştim bir mallık sonucu. Ona rağmen tam o sahnede unuttuğumu fark ettim. Tam şimdi bu sahnede ölcek yapamadım o iyi oldu. Yoksa boku çıkıyor.
En başta değindiğim mevzudan dolayı senaryoyu çok basit buldum. Zaten Battal Bey’in hasta kızını görünce olay koptu, her şey aydınlandı. Cinayetin Battal Bey’le alakalı olduğu zaten ayan beyan ortadaydı. Tekindor’un Şener Şen’i küçümsediği, itin bilmemneresine gönderdiği sahnede ağzının ortasına çakasım geldi. Antropoloji geyiği beni baya güldürdü. Ex doktorun konuşmasını sevdim keşke rolü fazla olaydı diye iç geçirdim. Ezel’de Kenan’ın gençliğini oynayan elemanı görmek de güzeldi. Rıza Kocaoğlu zaten ‘şey, gözlerim maviymiş..’ deyiverdi ya candır.
Bir de tür olarak genelde Ejder Kapanı kıyası yapılmış. İzlemediğimden yorum yapamıyorum ancak Yavuz Turgul’un son filmi Kabadayı’yı getirince akla onu çok daha fazla beğenmiştim diyebilirim.
Yalnız bu ülkede inanılmaz iyi senaryoların harcandığı, daha kötüsü onlarcasının kağıt üstünde kaldığı açık. Bu filmin misli derecede iyileri, gerek yönetmenden, gerek oyuncu kadrosundan, temelde bütçesizlikten yine aynı filmin binde biri gişeyi yakalayamıyor deyip noktayı koyalım.
Etiketler:
Av Mevsimi,
Cem Yılmaz,
Çetin Tekindor,
Okan Yalabık,
Rıza Kocaoğlu,
Sinema,
Şener Şen,
Türk Sineması,
Yavuz Turgul
9 Kasım 2010 Salı
Trekking
Üniversiteyi kazanınca -evet o sene bu sene- kendimi tam da bu şekilde ödüllendirmeyi planlıyorum. Tüm bu sürecin üstüne tahmini yaz sıkıntısının ekleneceği düşünülürse, hayli yıpranıcam. Bi kere zaten bu belirsizlik şimdiden delirtiyor beni. Yoga vb faaliyetlerde pek çekici gelmediğinden bunu deneyebilceğimi düşündüm. Gerçi astral seyahat ilgimi çekmiyor değil ancak henüz o kadar cesur hissetmiyorum.Önceden de değindiğim gibi yürümeyi severim fakat amaçsız olduğu sürece. Trekking de bu bakımdan tam benlik bişey. Yaz sıcağında yapılırsa rahatlatmayı bırakın işkenceye dönüşebilir. Yaz bitimi - sonbahar ideal gibi. Belki de kışa sarkar bilemiyorum ama istiyorum şuan.
Türkiye'nin çok yerinde trekking pankurları mevcut, araştırıyorum da. İş ciddiye binince tabi binerse İstanbul çevresinde karar kılmam muhtemeldir :) İyi iyi güzel bişey ya sevdim. Benden bu kadar deme ihtimalim de var ancak onu çantadaki bilumum çeşit abur cuburla aşabiliriz bilhassa da Maksimus işe yarayacaktır.
Ha bide çok hoşuma gidebilir. Ve trekkingci olucam ben yaa! diye zırlayabilirim, maymun iştahlılığıma verip aldırış etmeyiz o zaman. Yine de trekking yapmak için bişeylerden ödün vermem gerekmediğinden hobi olarak sürdürebilirim. Belki de bi daha asla durumu oluşur. Ama severim gibi gibi.
2 Ekim 2010 Cumartesi
Amores Perros

Epey zaman önce Tv 8’deki tanıtımıyla ilgimi çekip beklemeye koyulma sebebiydi benim için; Amores Perros. Türkçe çevirisiyle, Paramparça Aşklar ve Köpekler. O gün beklerken uyuyakalıp seyredememiştim. Aklımın bir köşesinde kaldı hep. Nihayet seyrettim dün.
3 ayrı hikaye var 2001 yılı Meksika yapımı filmde. 3 farklı ama aslında pek çok açıdan benzeşen ve bir trafik kazasıyla kesişen hayat.
İlkinde abisinin karısına aşık olan ve ondan yediği sağlam kazığa rağmen uslanmayan, kısacası aşkın paramparça ettiği Octavio. Susanna’ysa bu ilişkideki konumunu sorduğu bir soruyla açıklığa kavuşturuyor: ‘Hala anlamıyorsun değil mi?’. İkinci hikayede eşi ve çocuklarını bir top model –Valeria- için terk eden Daniel ve geçirdiği kazayla ayaklarını kaybedip tekerlekli sandalyeye mahkum kalan Valeria. Üçüncü hikaye 20 yıl hapse mahkum edilen ise kızının özlemini çeken ama onları terketmiş şimdiyse kızının karşısına çıkacak cesareti bulamayan eski bir gerilla; El Chivo. Artık ise bir kitalık katil.. Onun son Davası yine birbirlerinden ölmesini isteyecek kadar nefret eden kardeşler.
Güzel ama yer yer bıkkınlık uyandıran bilhassa da son bölümde ağır işlenen ve son derece uzun bir film. İzlemeseydim uyurdum diye düşündüğümden hayıflanılcak bir kayıp değil benim için ama bir başucu filmi de olamaz.. İzlemeden ölebilirsiniz ama vakit sıkıntısı çekmiyorsanız şu dönemdeki ben gibi seyredin derim..
Filmin finalinde geçen replikse güzeldi. ‘’Çünkü bizler aslında kaybettiklerimiziz.’’
Ayrıca 2009 yapımı bir Onur Ünlü filmi Beş Şehir’in de bu filmden esinlenilerek oluşturulduğunu düşünmeye başladım. Zira Beş Şehir’i daha evvel seyretmiştim Ahmet Rıfat Şungar faktörüyle. O film vasattı, Şevket karakteri hariç, biraz duygusal yaklaşıyorum ama :) Şimdi böyle de olunca vay anasını dedim, bu da bendeki kaşif mutluluğu işte. Bana noluyosa.
Etiketler:
Amores Perros,
film,
Film Replikleri,
Paramparça Aşklar ve Köpekler
13 Eylül 2010 Pazartesi
Referandum Üzerine
Referandum ve artık sonuçlar malumumuz. Sürpriz değil tabii ki, gönül istemese de tahmin ediyorduk.. Anayasa değişikliğine çıkan evet kararından daha fazla üzen şeyler var beni.
Bunlardan ilki Kemal Kılıçdaroğlu. Nasıl bir ihmalkarlıktır oy kullanamaması hala akıl erdiremiyorum. Bu defa tüm geyiklerin öbeğinde olmayı hak etti. Ve başbakana da genel seçimlerde bol bol kullanılcak malzeme verdi. Deniz Baykal’ın kaset olayı ve Kılıçdaroğlu’nun oy kullanamaması bol bol deklare edilecek. Ve denilecek ki, bu adamlardan memleket yönetmesi mi bekleniyor? Ellerini güçlendirmekten başka bir şey değil bu, maalesef.
Diğer yandan Kılıçdaroğlu’nun yüzde 42’yi iyi sonuç olarak değerlendirmesi.. Bu oy Chp’nin değil be başkan.. Öyle olaydı haklı sayabilirdik seni, şimdiyse değilsin. Hangi yüzdeyle olursa olsun hayır harici çıkan her sonuç başarısızlıktır.
Artık Türkiye’de seçim sonrası klişesi haline gelen bir Aziz Nesin mevzusu var. Hala kimse ne yaptığının, neyi savunduğunun farkında değil. Tahmin ediyorum ki sonuçlardan sonra Türk milletinin belli bir kesiminin aptal olduğuna işaret eden nice genç de, sandık başına giden evetçiler gibi anayasada neyin değişeceğinden bihaber. Biz neye evet dediğini bilmeyen evvelki kuşağın nasıl bilinçlendirilebileceği telaşındayken, niye hayır sorusunda ıı şey, çünkü Akp’li değilim, çünkü Tayyip Erdoğan’a alerjim var vs. şeklinde mesnetsizce yorum yapacak 16-17 yaşında topluluklar var. Tabii bu benim çevreden edindiğim izlenim. Yoksa tam tersi bir genç oluşumun varlığı da söz konusudur.
Yalnız şu da bir gerçekki Akp aşama aşama tüm planlarını gerçekleştiriyor. Başa geçtiklerinden beri aldıkları yol muazzam.
Ekşi’ye az göz gezdirince insanlarda nasıl bir İzmir antipatisi hatta nefreti oluştuğunu görmek mümkün. Sürekli yeni ve saçmasapan şeyler üretiliyor. Öyle uzaktan bakmakla olmaz, gelsinler, yaşasınlar, görsünler. Burası başka bi dünya arkadaş. Taşı toprağı altın, insanı uğruna ölünesi.
Yeni anayasaya gelince…Seçmenlerin yüzde 42’sinin onaylamadığı bir anayasayla yönetilecek olması üzücü ve utanç verici. Sanmıyorum ki söz verildiği gibi, tüm partilerin beraberce hazırladığı uluslararası standartta bir anayasa için start verilsin. Buradan sonrasını bekleyip göreceğiz. Kendi adıma huzurlu, ülke adınaysa endişeli bir seçim oldu, şimdiyse önümüze bakma vakti.
Bunlardan ilki Kemal Kılıçdaroğlu. Nasıl bir ihmalkarlıktır oy kullanamaması hala akıl erdiremiyorum. Bu defa tüm geyiklerin öbeğinde olmayı hak etti. Ve başbakana da genel seçimlerde bol bol kullanılcak malzeme verdi. Deniz Baykal’ın kaset olayı ve Kılıçdaroğlu’nun oy kullanamaması bol bol deklare edilecek. Ve denilecek ki, bu adamlardan memleket yönetmesi mi bekleniyor? Ellerini güçlendirmekten başka bir şey değil bu, maalesef.
Diğer yandan Kılıçdaroğlu’nun yüzde 42’yi iyi sonuç olarak değerlendirmesi.. Bu oy Chp’nin değil be başkan.. Öyle olaydı haklı sayabilirdik seni, şimdiyse değilsin. Hangi yüzdeyle olursa olsun hayır harici çıkan her sonuç başarısızlıktır.
Artık Türkiye’de seçim sonrası klişesi haline gelen bir Aziz Nesin mevzusu var. Hala kimse ne yaptığının, neyi savunduğunun farkında değil. Tahmin ediyorum ki sonuçlardan sonra Türk milletinin belli bir kesiminin aptal olduğuna işaret eden nice genç de, sandık başına giden evetçiler gibi anayasada neyin değişeceğinden bihaber. Biz neye evet dediğini bilmeyen evvelki kuşağın nasıl bilinçlendirilebileceği telaşındayken, niye hayır sorusunda ıı şey, çünkü Akp’li değilim, çünkü Tayyip Erdoğan’a alerjim var vs. şeklinde mesnetsizce yorum yapacak 16-17 yaşında topluluklar var. Tabii bu benim çevreden edindiğim izlenim. Yoksa tam tersi bir genç oluşumun varlığı da söz konusudur.
Yalnız şu da bir gerçekki Akp aşama aşama tüm planlarını gerçekleştiriyor. Başa geçtiklerinden beri aldıkları yol muazzam.
Ekşi’ye az göz gezdirince insanlarda nasıl bir İzmir antipatisi hatta nefreti oluştuğunu görmek mümkün. Sürekli yeni ve saçmasapan şeyler üretiliyor. Öyle uzaktan bakmakla olmaz, gelsinler, yaşasınlar, görsünler. Burası başka bi dünya arkadaş. Taşı toprağı altın, insanı uğruna ölünesi.
Yeni anayasaya gelince…Seçmenlerin yüzde 42’sinin onaylamadığı bir anayasayla yönetilecek olması üzücü ve utanç verici. Sanmıyorum ki söz verildiği gibi, tüm partilerin beraberce hazırladığı uluslararası standartta bir anayasa için start verilsin. Buradan sonrasını bekleyip göreceğiz. Kendi adıma huzurlu, ülke adınaysa endişeli bir seçim oldu, şimdiyse önümüze bakma vakti.
Etiketler:
12 Eylül Referandumu,
Kemal Kılıçdaroğlu,
Referandum Sonuçları
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)