12 Ağustos 2010 Perşembe

12 Eylül - Referandum dum dum dum

82 Anayasası’nı savunmuyorum ve değiştirilmesi gereken maddeler olduğu fikrine katılıyorum. Ancak şu aşamada söz konusu referandum şekilselliğin bir adım ötesine geçemeyecektir. Tüm bu maddelere sıradan bir vatandaşın evet deme hakkı yoktur zira bu yalnızca faydacı zihniyetin oyuncağıdır. Anayasa’da gereken esneme bu hükümet sonrasına bırakılmalı yani ertelenmelidir. Bu çerçevede referandumu boykot eylemi evet anlamına gelir. Katılımın çokluğu ya da azlığı taraflarınca değerlendirilmeye tabi tutulmaz zaten işlerine de gelmez. Son seçimin üzerinden geçen zaman belli ve bu zaman diliminde bireysel bilinçlenme konusunda bir arpa boyu yol alamadığımızdansa adım gibi eminim. O farklı, bu farklı diye bir şey düşünülemez söz konusu Türkiye’yse. Çünkü burada popülist yaklaşımlar daima hak etmediği değeri görür ve miting alanlarında neden, niçin sorgulanmadan kavuşturulur eller birbirlerine. İşin özü şu aslında, sandık başına gidecek seçmenlerin azımsanmayacak kadarı anayasayı okumadan sırf yükümlülüklerini –öyle görüyorlarsa- yerine getirmeyi amaçlıyor.

Madem bunun demokratikleşme sürecinin parçası olduğu savunuluyor, o halde seçim barajının düşürülmesi teklifi neden reddedildi? Zaten bu atak en baştan ofsayt gerekçesiyle kesilmeliydi. Maalesef, federasyonda hakemlerde aynı bokun laciverti, o yüzden iş başa düşüyor. Gerçi başbakanımız ne dediydi; ayaklar baş olursa kıyamet kopar! ona göre :)

Dün RTE’nin Trabzon, Kılıçdaroğlu’nun Karaman mitinglerini takip etmeye çalıştım.. Değişen ciddi anlamda hiçbir şey yok. Konuşulan gerektiği gibi anayasa maddeleri değil. Gereken hiç konuşulmaz ya zaten bu ülkede, hoş konuşulmasını bekleyen kitle de oldukça az.

Tayyip Erdoğan kaset olayını ön plana çıkartıp yine bel altından vurma yolunu seçmiş kendine. Utandım.. Bu kadar ucuz oyunlara gerek var mı? Stand up yapılıyordu Trabzon’da adeta. Ve oraya o şovu izleyip, gülüp eğlenmeye gitmiş binlerce şakşakçı vardı.

Zaten siz hiç çekilen kılıcı bükemediniz ki. Ondandır Kılıçdaroğlu; Malatya’da kayısı, Giresun da fındık, Rize’de çay.. Bunlarla alay ediliyor üstelik, anayasa değil yemek programı?! Ziraat, çiftçi, sefalet bunlara ne kadar uzak olduğunuzu biliyorduk da dalga geçtiğinizin Kılıçdaroğlu değil, Türk halkı olduğunu yeni ayırt edebildik. Pardon, edemedik.. Hala alkışlayıp, eğleniyoruz çünkü orda.

Üzülüyorum yahu.. Biliyorum paranın esiri olmuş insanlar var. Sadece Akp için geçerli değil, her partide var bunlardan.. Ancak hiçbir çıkarı olmadığı halde, kandırılanlar var. Yine biliyorum biz onlara çook geç kaldık. Şimdi umarım ilk resmi ve bireysel mücademde –evet ilk kez sandık başına gidiyorum- şevkim kırılmaz, çünkü umutsuzluk bana göre değil ve 18 yaşındaki hiçbir genç ne ülkesi ne de kendi için umutsuz olmamalı fikrindeyim. Ne dinliyoruz o zaman?

Benim hala umudum var
İsyan etsem de istediğim kadar
…
Güzel günler bizi bekleeeer . . .

11 Ağustos 2010 Çarşamba

'Bu kadar kolay ve bu kadar imkânsız...' mı?

***
''Sabah olunca yeniden, bir domates koparsan dalından, biber acı çıksa of of of yansan, salatalığın kokusu eline bulaşsa ve kabuğunu alnına yapıştırsan, peynir sürprizini yapsa, nasıl güzel nasıl... Simit olsa, sıcak olsa namussuz, çok yesen. Böyle işte çay da kendince dünyanın en güzel çayı gibi olsa... İyi bir gün daha geçirsen yani. Yani sadece insanca bir gün daha. İnsana yakışan cinsten bir tek gün daha...
İyi olursun. Bahse girerim daha iyi bir insan olursun.
***
Bir de benim güzel kardeşim, düşünsene, bu memlekette herkese böyle birkaç gün verilse... Böyle birkaç güne şükredebilecek sükûnet ve neşe... Düşünsene arkadaş, ne biçim yaşardık... İnsan gibi, insana yakıştığı gibi. Büyük bir sofrada beraber efkârlanıp sonra hep beraber gülen insanlar gibi... Şimdi bu fikir, bu hayal, senin gözünü doldurmuyor mu benim kardeşim? Benimkileri dolduruyor işte. Bu kadar kolay olmasına ve bu kadar imkânsız...''


Son iki paragrafını alıntıladığım Ece Temelkuran yazısı. Tamamı

Bu kadar mı güzel anlatılır arkadaş? Sadece hislerimin değil tüm benliğimin tercümanı olmuş yine Ece Temelkuran, yine biraz beynimden çokça kalbimden vurmuş beni.

Sahi biz ne zaman ne biçim yaşamaya başlayacağız? ve biz ne zaman yarın ölecekmiş gibi yaşamayı becereceğiz? beklediğiniz gong sesi, hiç gelmeyebilir. o zaman dilimize kuvvet deyip, ıslık çalmalıyız. ama ne olursa olsun, çok da geç kalmamalıyız.

2 Ağustos 2010 Pazartesi

Canım Kardeşim

Türk sinemasının en iyi filmlerinden biri kuşkusuz bir başyapıt. Biz de sabaha karşı, sevgili kardeşimle seyretme gafletinde bulunduk..

Çoook uzun zaman geçmişti son seyredişimin üstünden zaten ikinci oldu yanılmıyorsam bu. O zaman çocuktum şimdi değilim.. İkisinden sonra hissettiklerim de farklı, yine duygulandım ama bu seferki başka. Ne derece etkilendiğimse sanırım değişmeyen tek şey.

Eli kolu bağlı olmak, çaresiz kalmak ne demek biliyorum. İnsanlar önünde delirmişçesine ağlayarak kendini hırpalarken senin yapacak bir şeyin olmaması nasıl bir şey biliyorum. Gözünün içine bakıp senden medet umarken kafanı eğmek ne demek biliyorum. Hayat devam ediyor sözünün ne kadar acıttığını ve bir o kadar da doğru olduğunu biliyorum.. Benim dünyamda çaresizlik ölümdür. Onun dışındaki çoğu şey de ciddiyetsizdir.

Bu film de öyle işte ölüm gibi bir şey oluyor ve burada biri gerçekten ölüyor.

İnsanın kardeşi için yapabileceklerinden sadece bazıları var filmde.. Dahası da yapılır biliyorum..

Finali saymazsak en çok Kahraman’ın arkadaşlarına ve öğretmenine vedasında kötü hissettim. Veda’ydı çünkü.. Kahraman-arkadaş-bilye üçgeniyle, Halit’in annesiyle alakalı diyaloglar klasik zaten.

Olağanüstü bir film işte ya.. En az film kadar güzel olan bir de müziği var Cahit Oben’e ait. Arada bi açıp dinlerken bile filmi yaşatıyor yeniden.

Biterken de bağırası geliyor insanın,

Yaşa ulaaaaaaaaaan! diye.

Not: Unutulmayanı unutturmadan. Toprağın bol olsun Sadık Şendil.

4 Mayıs 2010 Salı

Titanların Savaşı ?

Nihayeeeeeeeeet... Uzun zamandır sinemaya gitmiyordum, özlemiştim çok. 2 gündür izlemediğim fragman kalmamıştır muhtemelen, yerli filme yatırım tutkum ve Nejat İşler, Taner Birsel, Derya Alabora, Tuncel Kurtiz, Erkan Can ve Şevval Sam'lı -evet hepsi aynı filmde - enfes kadrosuyla Siyah Beyaz'da karar kıldım. Ardından gözüme ilişen 1.Dünya Savaşı, Almanya ve faşizm anahtar sözcükleriyle Die Weisse Band adlı Haneke filmi oldu. Fakat İzmir'de gösterime girmemiş olması nedeniyle, Siyah Beyaz iyidir diyerek çıktık evden.

Daha sonra Güney efendinin fantastik film tutkusu depreşince.. Yoo açık konuşmak gerekirse Titanların Savaşı'nın haftanın filmi olduğunu ve biletlerin 5 liradan satıldığını öğrenince cayıverdik :)

Film benim tercihim olmadığı için herhangi bir beklentim yoktu. Güzel olacağına dair ümidim de. Fantastik/aksiyon bana uzaktır zaten, mitoloji de.. Neyse ikinci yarısı daha iyiydi. Beğenenler olacaktır, benim için vasat filmler kervanında artık. IMDB puanı, 6.1 bu arada..

Hayat tuhaf gerçekten bazen ummadığın şeylerle karşılaşıp mutlu oluyorsun.. Bana da olur işte öyle, bazen yani :)

FD gelme dur ne olur gelme kal desin ya da ben sen beni tanimazsin severim de soylemem sen beni uzak sanirsin bilirim soz dinlemem diyeyim, bitsin en iyisi :)

18 Şubat 2010 Perşembe

Çocukluğumun Dizisi - Kaygısızlar

...
Yaş itibariyle çocukluğumun dizisi deyip, pek geçmişe gidemiyorum. Hani bir Dallas veya Kara Şimşek değil bahsedeceğim. Bunları bizimkilerden dinliyoruz. Geçen gün arkadaşlarla da konuştuk hatta.. Ekşi'de gördüğüm bir başlık üzerine. '' 92 doğumluların hemen farkedilmesi, ardından '90'lı insan mı olur lan'.. Tabii 2000'ler için aynı şeyi düşünen bendenizin itiraz hakkı yok :) 9. sınıfların 95li olmasıyla alay edersen olacağı budur.. Zaten hep 89'lu olmak istemişimdir olmadı tek sayı hatırına 91 olaydı ya yok kardeşim :)

Neyse konu çocukluğumun dizilerinden; Kaygısızlar..

Kahvaltıdan sonra öğleden önce Star Tv'de izlediğimi hatırlıyorum. Belki doğru belki yanlış. Ama müptelasıydım burası kesin. Zaten bizim yaş grubumuzdan birinin bilmemesine imkan yok, televizyonla haşır neşir olmuşluğu varsa hele.

Memnun Kaygısız'ın 3 eşi ve birbirinden absürd isimlere sahip 36 çocuğu.. Çocuklardan en farklısıysa elbette ki, Kültigin'in kardeşi Burcu'ya aşık olan Eleman. Beraber çalıştıkları hamburgerci.. Hayal meyal Burcu'yla alakalı kurduğu bir hayali de hatırlıyorum :) Kepçe vardı birde.. Dilencilik yaptırmak için kaçırmışlardı, garibimi. Kültigin'in ekibi ve aralarında geçen diyaloglar şahaneydi.

Diziye dair unutulmayacak esprilerin başında yine benim için Eleman'ın otobüse binip, ''öndeki arabayı takip et'' deyişi geliyor. *Bu arada eleman sözcüğünün doğru yazılışı elamanmış. Kulaklara küpe, yanlışsa günahı bizim Türkçeci'nin boynuna.

Sözün özü defalarca daha izlenilebilecek kadar güzel bir yapım..
Bu ülkenin gelmiş geçmiş en komik dizilerinden.. İzlemek çok keyifliydi hakikaten. Son dönemlerde reklamlarını görüp televizyonu kapatmak istediğim dramın değil kasvetin kitabını yazan yerli dizilerden -Yaprak Dökümü- sonra değeri iyice anlaşılıyor.

Biraz eskiye gitmek iyi geldi bana da. Tabii o günleri yad edip heey gidi hey dememek olmazdı. Neyse ben yeterince uzattım son sözü Edip Cansever'e bırakıp gidelim..

''Gökyüzü gibi şu çocukluk
Hiç bir yere gitmiyor"