9 Kasım 2010 Salı

Trekking

Üniversiteyi kazanınca -evet o sene bu sene- kendimi tam da bu şekilde ödüllendirmeyi planlıyorum. Tüm bu sürecin üstüne tahmini yaz sıkıntısının ekleneceği düşünülürse, hayli yıpranıcam. Bi kere zaten bu belirsizlik şimdiden delirtiyor beni. Yoga vb faaliyetlerde pek çekici gelmediğinden bunu deneyebilceğimi düşündüm. Gerçi astral seyahat ilgimi çekmiyor değil ancak henüz o kadar cesur hissetmiyorum.

Önceden de değindiğim gibi yürümeyi severim fakat amaçsız olduğu sürece. Trekking de bu bakımdan tam benlik bişey. Yaz sıcağında yapılırsa rahatlatmayı bırakın işkenceye dönüşebilir. Yaz bitimi - sonbahar ideal gibi. Belki de kışa sarkar bilemiyorum ama istiyorum şuan.

Türkiye'nin çok yerinde trekking pankurları mevcut, araştırıyorum da. İş ciddiye binince tabi binerse İstanbul çevresinde karar kılmam muhtemeldir :) İyi iyi güzel bişey ya sevdim. Benden bu kadar deme ihtimalim de var ancak onu çantadaki bilumum çeşit abur cuburla aşabiliriz bilhassa da Maksimus işe yarayacaktır.

Ha bide çok hoşuma gidebilir. Ve trekkingci olucam ben yaa! diye zırlayabilirim, maymun iştahlılığıma verip aldırış etmeyiz o zaman. Yine de trekking yapmak için bişeylerden ödün vermem gerekmediğinden hobi olarak sürdürebilirim. Belki de bi daha asla durumu oluşur. Ama severim gibi gibi.

2 Ekim 2010 Cumartesi

Amores Perros











Epey zaman önce Tv 8’deki tanıtımıyla ilgimi çekip beklemeye koyulma sebebiydi benim için; Amores Perros. Türkçe çevirisiyle, Paramparça Aşklar ve Köpekler. O gün beklerken uyuyakalıp seyredememiştim. Aklımın bir köşesinde kaldı hep. Nihayet seyrettim dün.

3 ayrı hikaye var 2001 yılı Meksika yapımı filmde. 3 farklı ama aslında pek çok açıdan benzeşen ve bir trafik kazasıyla kesişen hayat.

İlkinde abisinin karısına aşık olan ve ondan yediği sağlam kazığa rağmen uslanmayan, kısacası aşkın paramparça ettiği Octavio. Susanna’ysa bu ilişkideki konumunu sorduğu bir soruyla açıklığa kavuşturuyor: ‘Hala anlamıyorsun değil mi?’. İkinci hikayede eşi ve çocuklarını bir top model –Valeria- için terk eden Daniel ve geçirdiği kazayla ayaklarını kaybedip tekerlekli sandalyeye mahkum kalan Valeria. Üçüncü hikaye 20 yıl hapse mahkum edilen ise kızının özlemini çeken ama onları terketmiş şimdiyse kızının karşısına çıkacak cesareti bulamayan eski bir gerilla; El Chivo. Artık ise bir kitalık katil.. Onun son Davası yine birbirlerinden ölmesini isteyecek kadar nefret eden kardeşler.

Güzel ama yer yer bıkkınlık uyandıran bilhassa da son bölümde ağır işlenen ve son derece uzun bir film. İzlemeseydim uyurdum diye düşündüğümden hayıflanılcak bir kayıp değil benim için ama bir başucu filmi de olamaz.. İzlemeden ölebilirsiniz ama vakit sıkıntısı çekmiyorsanız şu dönemdeki ben gibi seyredin derim..

Filmin finalinde geçen replikse güzeldi. ‘’Çünkü bizler aslında kaybettiklerimiziz.’’

Ayrıca 2009 yapımı bir Onur Ünlü filmi Beş Şehir’in de bu filmden esinlenilerek oluşturulduğunu düşünmeye başladım. Zira Beş Şehir’i daha evvel seyretmiştim Ahmet Rıfat Şungar faktörüyle. O film vasattı, Şevket karakteri hariç, biraz duygusal yaklaşıyorum ama :) Şimdi böyle de olunca vay anasını dedim, bu da bendeki kaşif mutluluğu işte. Bana noluyosa.

13 Eylül 2010 Pazartesi

Referandum Üzerine

Referandum ve artık sonuçlar malumumuz. Sürpriz değil tabii ki, gönül istemese de tahmin ediyorduk.. Anayasa değişikliğine çıkan evet kararından daha fazla üzen şeyler var beni.

Bunlardan ilki Kemal Kılıçdaroğlu. Nasıl bir ihmalkarlıktır oy kullanamaması hala akıl erdiremiyorum. Bu defa tüm geyiklerin öbeğinde olmayı hak etti. Ve başbakana da genel seçimlerde bol bol kullanılcak malzeme verdi. Deniz Baykal’ın kaset olayı ve Kılıçdaroğlu’nun oy kullanamaması bol bol deklare edilecek. Ve denilecek ki, bu adamlardan memleket yönetmesi mi bekleniyor? Ellerini güçlendirmekten başka bir şey değil bu, maalesef.

Diğer yandan Kılıçdaroğlu’nun yüzde 42’yi iyi sonuç olarak değerlendirmesi.. Bu oy Chp’nin değil be başkan.. Öyle olaydı haklı sayabilirdik seni, şimdiyse değilsin. Hangi yüzdeyle olursa olsun hayır harici çıkan her sonuç başarısızlıktır.

Artık Türkiye’de seçim sonrası klişesi haline gelen bir Aziz Nesin mevzusu var. Hala kimse ne yaptığının, neyi savunduğunun farkında değil. Tahmin ediyorum ki sonuçlardan sonra Türk milletinin belli bir kesiminin aptal olduğuna işaret eden nice genç de, sandık başına giden evetçiler gibi anayasada neyin değişeceğinden bihaber. Biz neye evet dediğini bilmeyen evvelki kuşağın nasıl bilinçlendirilebileceği telaşındayken, niye hayır sorusunda ıı şey, çünkü Akp’li değilim, çünkü Tayyip Erdoğan’a alerjim var vs. şeklinde mesnetsizce yorum yapacak 16-17 yaşında topluluklar var. Tabii bu benim çevreden edindiğim izlenim. Yoksa tam tersi bir genç oluşumun varlığı da söz konusudur.

Yalnız şu da bir gerçekki Akp aşama aşama tüm planlarını gerçekleştiriyor. Başa geçtiklerinden beri aldıkları yol muazzam.

Ekşi’ye az göz gezdirince insanlarda nasıl bir İzmir antipatisi hatta nefreti oluştuğunu görmek mümkün. Sürekli yeni ve saçmasapan şeyler üretiliyor. Öyle uzaktan bakmakla olmaz, gelsinler, yaşasınlar, görsünler. Burası başka bi dünya arkadaş. Taşı toprağı altın, insanı uğruna ölünesi.

Yeni anayasaya gelince…Seçmenlerin yüzde 42’sinin onaylamadığı bir anayasayla yönetilecek olması üzücü ve utanç verici. Sanmıyorum ki söz verildiği gibi, tüm partilerin beraberce hazırladığı uluslararası standartta bir anayasa için start verilsin. Buradan sonrasını bekleyip göreceğiz. Kendi adıma huzurlu, ülke adınaysa endişeli bir seçim oldu, şimdiyse önümüze bakma vakti.

23 Ağustos 2010 Pazartesi

Akılda Kalanlar

Gülün dünyada sizinle birlikte gülsün. Ağlayın ama yalnız ağlayın.

Oldboy

12 Ağustos 2010 Perşembe

12 Eylül - Referandum dum dum dum

82 Anayasası’nı savunmuyorum ve değiştirilmesi gereken maddeler olduğu fikrine katılıyorum. Ancak şu aşamada söz konusu referandum şekilselliğin bir adım ötesine geçemeyecektir. Tüm bu maddelere sıradan bir vatandaşın evet deme hakkı yoktur zira bu yalnızca faydacı zihniyetin oyuncağıdır. Anayasa’da gereken esneme bu hükümet sonrasına bırakılmalı yani ertelenmelidir. Bu çerçevede referandumu boykot eylemi evet anlamına gelir. Katılımın çokluğu ya da azlığı taraflarınca değerlendirilmeye tabi tutulmaz zaten işlerine de gelmez. Son seçimin üzerinden geçen zaman belli ve bu zaman diliminde bireysel bilinçlenme konusunda bir arpa boyu yol alamadığımızdansa adım gibi eminim. O farklı, bu farklı diye bir şey düşünülemez söz konusu Türkiye’yse. Çünkü burada popülist yaklaşımlar daima hak etmediği değeri görür ve miting alanlarında neden, niçin sorgulanmadan kavuşturulur eller birbirlerine. İşin özü şu aslında, sandık başına gidecek seçmenlerin azımsanmayacak kadarı anayasayı okumadan sırf yükümlülüklerini –öyle görüyorlarsa- yerine getirmeyi amaçlıyor.

Madem bunun demokratikleşme sürecinin parçası olduğu savunuluyor, o halde seçim barajının düşürülmesi teklifi neden reddedildi? Zaten bu atak en baştan ofsayt gerekçesiyle kesilmeliydi. Maalesef, federasyonda hakemlerde aynı bokun laciverti, o yüzden iş başa düşüyor. Gerçi başbakanımız ne dediydi; ayaklar baş olursa kıyamet kopar! ona göre :)

Dün RTE’nin Trabzon, Kılıçdaroğlu’nun Karaman mitinglerini takip etmeye çalıştım.. Değişen ciddi anlamda hiçbir şey yok. Konuşulan gerektiği gibi anayasa maddeleri değil. Gereken hiç konuşulmaz ya zaten bu ülkede, hoş konuşulmasını bekleyen kitle de oldukça az.

Tayyip Erdoğan kaset olayını ön plana çıkartıp yine bel altından vurma yolunu seçmiş kendine. Utandım.. Bu kadar ucuz oyunlara gerek var mı? Stand up yapılıyordu Trabzon’da adeta. Ve oraya o şovu izleyip, gülüp eğlenmeye gitmiş binlerce şakşakçı vardı.

Zaten siz hiç çekilen kılıcı bükemediniz ki. Ondandır Kılıçdaroğlu; Malatya’da kayısı, Giresun da fındık, Rize’de çay.. Bunlarla alay ediliyor üstelik, anayasa değil yemek programı?! Ziraat, çiftçi, sefalet bunlara ne kadar uzak olduğunuzu biliyorduk da dalga geçtiğinizin Kılıçdaroğlu değil, Türk halkı olduğunu yeni ayırt edebildik. Pardon, edemedik.. Hala alkışlayıp, eğleniyoruz çünkü orda.

Üzülüyorum yahu.. Biliyorum paranın esiri olmuş insanlar var. Sadece Akp için geçerli değil, her partide var bunlardan.. Ancak hiçbir çıkarı olmadığı halde, kandırılanlar var. Yine biliyorum biz onlara çook geç kaldık. Şimdi umarım ilk resmi ve bireysel mücademde –evet ilk kez sandık başına gidiyorum- şevkim kırılmaz, çünkü umutsuzluk bana göre değil ve 18 yaşındaki hiçbir genç ne ülkesi ne de kendi için umutsuz olmamalı fikrindeyim. Ne dinliyoruz o zaman?

Benim hala umudum var
İsyan etsem de istediğim kadar
…
Güzel günler bizi bekleeeer . . .