31 Mart 2011 Perşembe

24 Ocak 2011 Pazartesi

Bir Filmden Daha Fazlası: Mary and Max


Yapım:2009/Avustralya
Tür:Animasyon, Dram, Komedi
Yönetmen ve Senaryo:Adam Elliot
Süre:1 saat 25 dakika.
Karakterler:
Max:Amerika’da yaşayan 44 yaşında ve yalnız bir obez.
Mary: 8 yaşında, hiç arkadaşı olmayan ve çamurlu su renginde gözlerle, alnının ortasında doğuştan gelen bir doğum lekesi taşıyan Avustralyalı.
Ve her şey Mary’nin Amerika’da çocukların kutu kolalardan çıkıp çıkmadığını merak etmesiyle başlar.

Ama ilk bişey önericem. Canınız film izlemek istemiyorsa veya kafanız başka yerlerdeyse etmeyin eylemeyin yani bu filmi izlemek için izlemeyin.Harcamış olursunuz, pişmanlık getirir.

Hiç bi filmi özlememiştim ben. Mary and Max’e kadar. Hani bi filmi x defa izledim doyamadım derler ya. Onu çok anlamsız bulurdum. En fazla açar Bekir’in tiradını tekrar seyrederdim çünkü bugüne dek. Evet etkilendim, çok etkilendim.Böyle boşluklarda aklıma filan düşer oldu. Beni gerçekten çok güldürdü film, çok eğlendirdi. Hala espriler geliyor aklıma,sırıtıyorum. Ancak mükemmel finaliyle paramparça etmeyi de bildi. Bir anda zaten kendimi içinde buldum hakikaten kaç kere yok artık dediğimi hatırlamıyorum. Tabii bu karakterler bazında değil;

Çikolatanın türlüsü, Avustralya, kelimeleri sevmek yetmezmiş gibi kelime türetme şeysi –confuzzle-, saçma sapan hayaller, Max’in daimi loto numaraları 11 ve 12, nobletler vs. Krem şanti milkshake olaydı diye aklımdan geçmedi değil ama çok tanıdıktı işte bazısı sımsıcaktı bu film bizdendi. Mary’nin Max’in yanına gitmek için para biriktirmesi. Bide o parayı ameliyata harcayıp sonra pişman olması. Uzun zaman bişeyi bekleyip, anlık sinirle yakarsın ya gemileri. Bana olur sıkça, parlarım öyle, sonra geçer ve illa ki keşke derim.Bide şimdi atılan mesaja iki saat geç cevap verince sorgusuz sualsiz triplenirken insanlar, Mary Max’in asperger sendromuna yenilip, kriz geçirdiği –ki kendisi yüzünden- dönemde ona yazmamasını Amerika’nın mürekkebi bitmiştir diye yorumlayabiliyor. İşte ben bi film çeksem muhakkak adı Mary and Max olmazdı ama bu filmin benim olmasını deli gibi isterdim. Ve şimdi ben animasyona tapıyorum. Up yaraladıysa da Mary & Max öldürdü.

P.S: Bu filmi izledikten sonra böyle gidip yüzüme soğuk su çarpmak istemiştim.
P.SS: O değilde hakikaten bi ton yazmış olup çok eksik hissediyorum sanki anlatamamışım gibi.
P.SSS: Çikolata. Çikolata. Çikolata.

"Akrabalarımız Tanrı'dan gelir. Çok şükür arkadaşlarımızı kendimiz seçebiliyoruz."

21 Aralık 2010 Salı

*

Güvenmek, kış soğuğunda üstüne bişey almadan yatabilmek gibi bişey bence.Sen daha cenin pozisyonu almadan annenin gelip üstünü örtceğininden emin olmak; tam olarak bu.

16 Aralık 2010 Perşembe

Av Mevsimi

Klasik Türk izleyici mantalitesinde miyim bilmiyorum ama polisiye film şaşırtmalı derim hep. O yüzden de zor beğenirim. Av Mevsimi kadro gereği çook evvelden beklenmeye başlanmıştı tarafımdan. Bu adamlar ne çekse izlerim dersem ucu çok mu açık bırakmış olurum bilemedim ama dedim gayrı. Ayrıca yazı bölük börçük sürceğinden filmi izlememiş olanlar okumaya başlama gafletinde bulunduysa bile vazgeçsin. Ben ettim siz etmeyin.

Filmin konusundan bahsetmeye filan gerek yok zaten izlemeyen okumasın dedik ya:) O değilde ben Cem Yılmaz’ın ölceğini önceden öğrenmiştim bir mallık sonucu. Ona rağmen tam o sahnede unuttuğumu fark ettim. Tam şimdi bu sahnede ölcek yapamadım o iyi oldu. Yoksa boku çıkıyor.

En başta değindiğim mevzudan dolayı senaryoyu çok basit buldum. Zaten Battal Bey’in hasta kızını görünce olay koptu, her şey aydınlandı. Cinayetin Battal Bey’le alakalı olduğu zaten ayan beyan ortadaydı. Tekindor’un Şener Şen’i küçümsediği, itin bilmemneresine gönderdiği sahnede ağzının ortasına çakasım geldi. Antropoloji geyiği beni baya güldürdü. Ex doktorun konuşmasını sevdim keşke rolü fazla olaydı diye iç geçirdim. Ezel’de Kenan’ın gençliğini oynayan elemanı görmek de güzeldi. Rıza Kocaoğlu zaten ‘şey, gözlerim maviymiş..’ deyiverdi ya candır.

Bir de tür olarak genelde Ejder Kapanı kıyası yapılmış. İzlemediğimden yorum yapamıyorum ancak Yavuz Turgul’un son filmi Kabadayı’yı getirince akla onu çok daha fazla beğenmiştim diyebilirim.

Yalnız bu ülkede inanılmaz iyi senaryoların harcandığı, daha kötüsü onlarcasının kağıt üstünde kaldığı açık. Bu filmin misli derecede iyileri, gerek yönetmenden, gerek oyuncu kadrosundan, temelde bütçesizlikten yine aynı filmin binde biri gişeyi yakalayamıyor deyip noktayı koyalım.

9 Kasım 2010 Salı

Trekking

Üniversiteyi kazanınca -evet o sene bu sene- kendimi tam da bu şekilde ödüllendirmeyi planlıyorum. Tüm bu sürecin üstüne tahmini yaz sıkıntısının ekleneceği düşünülürse, hayli yıpranıcam. Bi kere zaten bu belirsizlik şimdiden delirtiyor beni. Yoga vb faaliyetlerde pek çekici gelmediğinden bunu deneyebilceğimi düşündüm. Gerçi astral seyahat ilgimi çekmiyor değil ancak henüz o kadar cesur hissetmiyorum.

Önceden de değindiğim gibi yürümeyi severim fakat amaçsız olduğu sürece. Trekking de bu bakımdan tam benlik bişey. Yaz sıcağında yapılırsa rahatlatmayı bırakın işkenceye dönüşebilir. Yaz bitimi - sonbahar ideal gibi. Belki de kışa sarkar bilemiyorum ama istiyorum şuan.

Türkiye'nin çok yerinde trekking pankurları mevcut, araştırıyorum da. İş ciddiye binince tabi binerse İstanbul çevresinde karar kılmam muhtemeldir :) İyi iyi güzel bişey ya sevdim. Benden bu kadar deme ihtimalim de var ancak onu çantadaki bilumum çeşit abur cuburla aşabiliriz bilhassa da Maksimus işe yarayacaktır.

Ha bide çok hoşuma gidebilir. Ve trekkingci olucam ben yaa! diye zırlayabilirim, maymun iştahlılığıma verip aldırış etmeyiz o zaman. Yine de trekking yapmak için bişeylerden ödün vermem gerekmediğinden hobi olarak sürdürebilirim. Belki de bi daha asla durumu oluşur. Ama severim gibi gibi.