Nihayeeeeeeeeet... Uzun zamandır sinemaya gitmiyordum, özlemiştim çok. 2 gündür izlemediğim fragman kalmamıştır muhtemelen, yerli filme yatırım tutkum ve Nejat İşler, Taner Birsel, Derya Alabora, Tuncel Kurtiz, Erkan Can ve Şevval Sam'lı -evet hepsi aynı filmde - enfes kadrosuyla Siyah Beyaz'da karar kıldım. Ardından gözüme ilişen 1.Dünya Savaşı, Almanya ve faşizm anahtar sözcükleriyle Die Weisse Band adlı Haneke filmi oldu. Fakat İzmir'de gösterime girmemiş olması nedeniyle, Siyah Beyaz iyidir diyerek çıktık evden.
Daha sonra Güney efendinin fantastik film tutkusu depreşince.. Yoo açık konuşmak gerekirse Titanların Savaşı'nın haftanın filmi olduğunu ve biletlerin 5 liradan satıldığını öğrenince cayıverdik :)
Film benim tercihim olmadığı için herhangi bir beklentim yoktu. Güzel olacağına dair ümidim de. Fantastik/aksiyon bana uzaktır zaten, mitoloji de.. Neyse ikinci yarısı daha iyiydi. Beğenenler olacaktır, benim için vasat filmler kervanında artık. IMDB puanı, 6.1 bu arada..
Hayat tuhaf gerçekten bazen ummadığın şeylerle karşılaşıp mutlu oluyorsun.. Bana da olur işte öyle, bazen yani :)
FD gelme dur ne olur gelme kal desin ya da ben sen beni tanimazsin severim de soylemem sen beni uzak sanirsin bilirim soz dinlemem diyeyim, bitsin en iyisi :)
Öyle bakma çünkü ; güzel bahçeli bir ilkokulun penceresinden dünyaya, hayret, hasret ve biraz da bayat bayram şekeri kederiyle bakan, aklı canbaz, yanağı al, sesi çilek aroması bir çocuk oturuyor gözlerinde...
4 Mayıs 2010 Salı
18 Şubat 2010 Perşembe
Çocukluğumun Dizisi - Kaygısızlar
...
Yaş itibariyle çocukluğumun dizisi deyip, pek geçmişe gidemiyorum. Hani bir Dallas veya Kara Şimşek değil bahsedeceğim. Bunları bizimkilerden dinliyoruz. Geçen gün arkadaşlarla da konuştuk hatta.. Ekşi'de gördüğüm bir başlık üzerine. '' 92 doğumluların hemen farkedilmesi, ardından '90'lı insan mı olur lan'.. Tabii 2000'ler için aynı şeyi düşünen bendenizin itiraz hakkı yok :) 9. sınıfların 95li olmasıyla alay edersen olacağı budur.. Zaten hep 89'lu olmak istemişimdir olmadı tek sayı hatırına 91 olaydı ya yok kardeşim :)
Neyse konu çocukluğumun dizilerinden; Kaygısızlar..
Kahvaltıdan sonra öğleden önce Star Tv'de izlediğimi hatırlıyorum. Belki doğru belki yanlış. Ama müptelasıydım burası kesin. Zaten bizim yaş grubumuzdan birinin bilmemesine imkan yok, televizyonla haşır neşir olmuşluğu varsa hele.
Memnun Kaygısız'ın 3 eşi ve birbirinden absürd isimlere sahip 36 çocuğu.. Çocuklardan en farklısıysa elbette ki, Kültigin'in kardeşi Burcu'ya aşık olan Eleman. Beraber çalıştıkları hamburgerci.. Hayal meyal Burcu'yla alakalı kurduğu bir hayali de hatırlıyorum :) Kepçe vardı birde.. Dilencilik yaptırmak için kaçırmışlardı, garibimi. Kültigin'in ekibi ve aralarında geçen diyaloglar şahaneydi.
Diziye dair unutulmayacak esprilerin başında yine benim için Eleman'ın otobüse binip, ''öndeki arabayı takip et'' deyişi geliyor. *Bu arada eleman sözcüğünün doğru yazılışı elamanmış. Kulaklara küpe, yanlışsa günahı bizim Türkçeci'nin boynuna.
Sözün özü defalarca daha izlenilebilecek kadar güzel bir yapım..
Bu ülkenin gelmiş geçmiş en komik dizilerinden.. İzlemek çok keyifliydi hakikaten. Son dönemlerde reklamlarını görüp televizyonu kapatmak istediğim dramın değil kasvetin kitabını yazan yerli dizilerden -Yaprak Dökümü- sonra değeri iyice anlaşılıyor.
Biraz eskiye gitmek iyi geldi bana da. Tabii o günleri yad edip heey gidi hey dememek olmazdı. Neyse ben yeterince uzattım son sözü Edip Cansever'e bırakıp gidelim..
''Gökyüzü gibi şu çocukluk
Hiç bir yere gitmiyor"
Yaş itibariyle çocukluğumun dizisi deyip, pek geçmişe gidemiyorum. Hani bir Dallas veya Kara Şimşek değil bahsedeceğim. Bunları bizimkilerden dinliyoruz. Geçen gün arkadaşlarla da konuştuk hatta.. Ekşi'de gördüğüm bir başlık üzerine. '' 92 doğumluların hemen farkedilmesi, ardından '90'lı insan mı olur lan'.. Tabii 2000'ler için aynı şeyi düşünen bendenizin itiraz hakkı yok :) 9. sınıfların 95li olmasıyla alay edersen olacağı budur.. Zaten hep 89'lu olmak istemişimdir olmadı tek sayı hatırına 91 olaydı ya yok kardeşim :)
Neyse konu çocukluğumun dizilerinden; Kaygısızlar..
Kahvaltıdan sonra öğleden önce Star Tv'de izlediğimi hatırlıyorum. Belki doğru belki yanlış. Ama müptelasıydım burası kesin. Zaten bizim yaş grubumuzdan birinin bilmemesine imkan yok, televizyonla haşır neşir olmuşluğu varsa hele.
Memnun Kaygısız'ın 3 eşi ve birbirinden absürd isimlere sahip 36 çocuğu.. Çocuklardan en farklısıysa elbette ki, Kültigin'in kardeşi Burcu'ya aşık olan Eleman. Beraber çalıştıkları hamburgerci.. Hayal meyal Burcu'yla alakalı kurduğu bir hayali de hatırlıyorum :) Kepçe vardı birde.. Dilencilik yaptırmak için kaçırmışlardı, garibimi. Kültigin'in ekibi ve aralarında geçen diyaloglar şahaneydi.
Diziye dair unutulmayacak esprilerin başında yine benim için Eleman'ın otobüse binip, ''öndeki arabayı takip et'' deyişi geliyor. *Bu arada eleman sözcüğünün doğru yazılışı elamanmış. Kulaklara küpe, yanlışsa günahı bizim Türkçeci'nin boynuna.
Sözün özü defalarca daha izlenilebilecek kadar güzel bir yapım..
Bu ülkenin gelmiş geçmiş en komik dizilerinden.. İzlemek çok keyifliydi hakikaten. Son dönemlerde reklamlarını görüp televizyonu kapatmak istediğim dramın değil kasvetin kitabını yazan yerli dizilerden -Yaprak Dökümü- sonra değeri iyice anlaşılıyor.
Biraz eskiye gitmek iyi geldi bana da. Tabii o günleri yad edip heey gidi hey dememek olmazdı. Neyse ben yeterince uzattım son sözü Edip Cansever'e bırakıp gidelim..
''Gökyüzü gibi şu çocukluk
Hiç bir yere gitmiyor"
4 Ocak 2010 Pazartesi
İki Dil Bir Bavul

Konusu itibariyle merak uyandıran bir film olmuştu İki Dil Bir Bavul bende. Vizyona girdiği dönemdeki yoğunluğumdan ötürü kaçırdım diyeceğim ama sanırım değil. İzmir'de kaç sinemada gösterime girdi ve ne kadar gösterimde kaldı? 2 ay gösterimde kalıp illa ki izleyeceksiniz diye diretilen filmler bir yanda dururken, bu filmin yok sayılması niyedir bilmiyorum. Bu durum can sıkıcı ya neyse. Dün gecikmeli de olsa bi fırsat bulup izledim. Hani zaten nasıl bir değerlendirme yapılabilir, kurgu yok çünkü. Olmuşu, olmamışı yok. Gerçek bu, hayat kadar kendim kadar. Zülküf harbiden var, Zülküfler var.
Film yönetmenlerinin herkes anadilinde eğitim görmeli fikrine sahip olmasını yadırgamıyorum. Fakat katılmıyorum da, tek dilde eğitimi, Türkçe eğitimi daha sağlıklı buluyorum. Bu noktada çizgi çok iyi korunup, durum sömürülmemiş. Çok rahat ajite edilebilecek bir konu belli ölçülerde yansız verilmiş, tarafgirlik yapılmamış en azından.

Zülküf mü yoksa Zilkif mi demeli bilmiyorum ama mahveden bi ifadesi var çocuğun, hemen ısındıran, kendisine yakın hissettiren.. *Hocayla girdikleri diyalog ise müthişti son olarak. Tatilde ders çalışacaksın değil mi Zülküf sorusuna, cıklayan güzel insan, güzel çocuk.
Rojda, Zülküf yahut diğerlerinden biri gözüyle bakınca ise durum çok daha iç karartıcı. Çocuğa önce Türkçe öğreteceksin ki belli bir seviyeye gelmiş kişinin yabancı dil öğrenirken ne derece zorlandığını biliyoruz az çok. Yabancı onlarda Türkçe'ye. O daha Türkçe öğrenememişken yaşıtları çarpım tablosuyla içli dışlı olunca, ülkede gelir, eğitim, maddi ve manevi her anlamda uçurum, dengesizlik doğması çok normal. Birinin derdi Avrupa'daki golf kültürünü Türkiye'ye yerleştirememekken, diğeri günlerden birine daha çentik atmaya bakıyor sonuçta.
Herkesin farklı dilde eğitim görmesi demek, herkesin konuşmak istediği dilin resmileşmesi demek. Böyle bir ülkede birlik nasıl sağlanabilir? Özgürlük müdür bu yoksa sonun başlangıcı mı olur? Sen rahat, ben rahat, dünya güzel.. Kapı oraya açılmayacak ki, herşey güllük gülistanlık olmayacak yani. Neyse çok da derine inmenin manası yok.
Sonuç olarak sırf yorumu görmek, yorumlamak adına bile izlenilebilir.
Etiketler:
İki Dil Bir Bavul,
Orhan Eskiköy,
Özgür Doğan
3 Ocak 2010 Pazar
Avatar - Haklı Çılgınlık!
Filmi yeni yılın ilk gününde, 3D olarak izledim. Aslında başlarda tercihim farklı bir filmdi,fakat şartların esiri olduk. Şimdi iyiki de diyorum. Gözlük olayı tamam da ben hep bildiğimiz plastik, kağıttan üç boyutlu gözlük bekledim arkadaş :) Böyle afilli bişeyle karşılaşıp, onu salak yapmak maksadıyla türlü yollar deneyeceğim aklımın ucundan geçmemişti.
Neyse güne güzel ve abur cuburla başladık. Bileti de 17.45 seansına aldık. Hava tam İzmir havası, nefis.. Buca'yı kıskandırmak gibi olmasın ama İzmir'in en güzel ilçesi Balçova. Ha ben Buca kadar sevemem, orası ayrı. Ama süper yahu, her anlamda. 270'i sevmiyorum, metro yapılsın. Talimat çok net :)
Deniz havasını tenefüs etmenin verdiği huzurun Avatar'la bozulacağını biliyordum ama bunu da istiyordum bir yandan. Film görsel anlamda müthişti.. Hakikaten kendimi içinde buldum. Fena kaptırdım, kulaklarımı dış seslere tıkadım. Kaldı ki o kadar uzun süre bağlasalar durmayıp kaçma potansiyelim yüksektir. Üç boyutu da yaşadık sanırım, üzerimize geleni elle yakalamaya çalışmak filan.. Bu anlamda çok etkilendiğimi söyleyebilirim. Ama beni asıl çeken, herkesin burun kıvırdığı senaryo. Pandora, Na'vi ırkı, bu ırka mensup olan halk, törenler, sevgi ve bağlılık.. Tam olarak gözümde canlandırdığım, okurken düşlediğim Aborjinleri yaşattı bana. Enfesti tek kelimeyle. Film bedeline ek olarak 1.5 lira verdiğimiz gözlüklerin istemeye istemeye teslim alınma zorunlululuğu dışında herşey kusursuzdu benim için. Uzun zamandır bu derece büyük bir salonda, bilet bulabilme mutluluğu yaşayan insanlarla nitekim salon tıka basaydı, patlamış mısır eşliğinde film seyretmemiştim. Zaten poaça-gevrek durumunda kalmıştım, son halim o derece vahimdi :)
Geçtiğimiz hafta Neşeli Hayat'tan sonra final fiyasko ama keyifli filmdi yorumunu yapmıştım. Peki ya o izlediğim filmse bu neydi? O zaman adamlar yapmış deyip, Yahşi Batı'ya da göz kırpıp geçmeli :) Dip not: Ben İkran istiyorum, deli gibi. Vosvos'un pabucu damda bu birkaç gündür. Biraz geçsin, yine tahtı devralır pekala. Noktalarken, Avatar tek cümleyle, şuana kadar izlediğim bilimkurgu filmleri arasında 1 numara. İzlemeli, izletmeli.
1 Mayıs 2009 Cuma
İşçinin, Emekçinin Bayramı - 1 Mayıs
Tablo her sene aynı. Birileri efendi gibi yürümeyi bilmiyor, birileri de karşısındakinin insan olduğunu unutuyor. Kiminin umrunda değil zaten, orada olmayı fırsat olarak görenler var. Bugünün mimarları, İşçi bayramının sahipleri meydanları onlara bırakmamalı. Meydanlardaki binlerce insan her yıl, provokatörler ve zekası gelişmemiş üniformalılar yüzünden çile çekiyor. Bayram kimisi için yasa dönüşüyor.
Birileri molotof kokteyli atıyor, gaz bombası ve tazyikli suyla cevap veriliyor. Bu manzaranın değişmesi zor, bizde çirkin yüzünü bir kenara bırakalım diyorum. Ama aklıma iki hafta önceki Beşiktaş taraftarının organizasyonu ve yaşananlar geliyor. Tabii ki bir aklıma takılan bir kare.

Bu resim bence, bizim üniformalıların mesleki anlayışını ortaya dökmek için yeterli, bir kısmını tenzih ederek söylüyorum. Eğer haketmiştir diyebilecek varsa da vicdanına kalmış. Bir insanın, diğerine bunu yapmaya hakkı yok.
Bu ülkede emekçilerin hakettikleri değeri gördükleri güneşli günler ümidiyle. İşçi bayramımız kutlu olsun.
Birileri molotof kokteyli atıyor, gaz bombası ve tazyikli suyla cevap veriliyor. Bu manzaranın değişmesi zor, bizde çirkin yüzünü bir kenara bırakalım diyorum. Ama aklıma iki hafta önceki Beşiktaş taraftarının organizasyonu ve yaşananlar geliyor. Tabii ki bir aklıma takılan bir kare.
Bu resim bence, bizim üniformalıların mesleki anlayışını ortaya dökmek için yeterli, bir kısmını tenzih ederek söylüyorum. Eğer haketmiştir diyebilecek varsa da vicdanına kalmış. Bir insanın, diğerine bunu yapmaya hakkı yok.
Bu ülkede emekçilerin hakettikleri değeri gördükleri güneşli günler ümidiyle. İşçi bayramımız kutlu olsun.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)