Hayatımdaki en büyük merakların başında geliyor paraşüt. Uçma duygusunun hayvanların -tabii ki kısmi- en büyük artıları olduğunu düşünüyorum. Bu hazzı tadabileceğim tek yol da paraşüt kesinlikle. İzmir'de Paraşüt Kulesi'nden atlamayana İzmirli denmez gibi bir laf duydum, daha o şerefe nail olamamış bir İzmirli olarak yadırgadım. Yok öyle şey. Hem kuleden atlamanın vereceği zevki tahmin edebiliyorum aşağı yukarı. Diğeri apayrı birşey. Yaşamadan hissediyorum.
İlk denemeyi yalnız yapmak, diğerinde ise yanıma bir çaylak almak istiyorum. Malum tecrübe durumu, göstermek şart.
Gözlerimi tamamen kapamadan önce, yapılması gerekenler listesinde 1.liğe oynuyor ve gerçekleştireceğim. Sanırım o zaman dünyanın en mutlu insanı ben olacağım.
Tepedeki ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder